Van overleven naar nieuw leven

Leven 2.0: sterker, wijzer en met meer rust Soms verandert een jaar alles. Een jaar geleden had ik me niet kunnen voorstellen dat ik dit zou schrijven. Het was een periode waarin een mentale breakdown, fysieke beperkingen en drie operaties mijn wereld klein maakten. Mijn agenda werd vervangen door afspraken in het ziekenhuis en psychologen. Mijn energie verdween. Waar ik altijd vooruitkeek, was het toen al een overwinning als ik de dag doorkwam. Herstellen is iets waar weinig mensen je echt op kunnen voorbereiden. Het gaat niet alleen over littekens die zichtbaar zijn, maar juist over de onzichtbare strijd. Leren accepteren dat je lichaam en geest tijd nodig hebben. Dat rust geen luxe is, maar een noodzaak. Dat je niet altijd hoeft te vechten om vooruit te komen. Toch gebeurde er iets bijzonders. Langzaam kwam er weer ruimte. Niet om terug te gaan naar wie ik was, maar om te ontdekken wie ik nu ben. Misschien wel een betere versie. Niet sterker omdat alles weer hetzelfde is, maar juist...

Bijna weer volledig terug Soms sta je ergens middenin en besef je pas achteraf hoeveel stappen je eigenlijk hebt gezet. De afgelopen periode stond voor mij in het teken van herstel, opbouwen en vooral luisteren naar wat wel en niet mogelijk is. Daarom voelt het extra bijzonder om te merken dat ik inmiddels alweer bijna volledig mag en kan werken in mijn huidige baan als docent. Wat me daarbij misschien nog wel het meest opvalt, is hoeveel energie ik krijg van het contact met studenten. De gesprekken in de klas, de vragen die worden gesteld, de momenten waarop iemand ineens een inzicht krijgt of enthousiast wordt over een onderwerp; dat zijn precies de dingen die mij eraan herinneren waarom ik dit werk zo graag doe. Waar werken soms energie kost, levert het me op dit moment juist ook veel energie op. Naast het lesgeven ben ik in een prettig en beheersbaar tempo bezig met de administratie voor het nieuwe schooljaar. Geen haastwerk, geen eindeloze to-do-lijsten die in één keer...

Soms zegt iemand iets wat onverwacht direct binnenkomt. Niet omdat het pijnlijk is, maar omdat het precies klopt. Een collega zei onlangs tegen mij dat ik een soort Atlas was geweest. De figuur uit de mythologie die de hele wereld op zijn schouders draagt. Op dat moment voelde die vergelijking bijna confronterend eerlijk. Want dat was precies wat ik heb gedaan. Niet alleen op werkgebied, maar vooral privé. Door omstandigheden, dynamieken en verantwoordelijkheden die zich langzaam opstapelden, ontstond er een patroon waarin ik altijd bleef dragen. Altijd bleef oplossen. Altijd bleef opvangen. En ergens leer je dat gedrag ook aan. Niet alleen in één situatie, maar op steeds meer momenten in het leven. Je raakt gewend aan het gewicht. Je denkt dat het normaal is om altijd sterk te zijn. Om altijd degene te zijn die doorgaat. Totdat het niet meer gaat. Want uiteindelijk kan niemand de hele wereld dragen. Hoe graag je dat ook wilt. Bij mij eindigde dat in volledige uitputting. Een mentale b...

Het leven lacht me weer toe Afgelopen jaar voelde soms alsof de zon compleet verdwenen was. Niet een paar donkere dagen, maar een periode waarin alles draaide om overleven. Dieptes. Trauma’s. Diagnoses die ineens woorden gaven aan dingen waar ik jarenlang geen grip op had. Stilstand, terwijl de wereld gewoon doorging. Ik heb gezocht naar de juiste hulp. Gevochten tegen mezelf. Geprobeerd overeind te blijven terwijl mijn lichaam en hoofd iets anders wilden. Er waren momenten van berusting, momenten van wanhoop en momenten waarop ik simpelweg niet wist hoe ik verder moest. Drie operaties later, waaronder een spoedoperatie, leerde ik opnieuw wat herstellen eigenlijk betekent. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Herstellen is accepteren dat groei niet recht omhoog gaat. Het is vallen, teruggeworpen worden en tóch weer opstaan. In die periode zag ik ook wie er echt bleef. Mijn moeder stond iedere dag naast me. Met zorg, geduld en liefde die niet in woorden uit te leggen zijn. ...

Cold Treatment — de stilte die harder pijn doet dan woorden Het overkwam me regelmatig. Een opmerking. Een woordenwisseling. Vaak kon ik niet eens achterhalen waardoor het precies ontstond. Soms mondde het uit in een explosieve ruzie, waarin ik van goede huize moest komen om overeind te blijven. Emoties vlogen door de kamer, verwijten werden uitgedeeld alsof ze al langer klaar lagen. En dan, ineens, trok ze haar jas aan en verdween. De deur dicht. Auto weg. Stilte. Geen appje. Geen “love you”. Geen belletje. Niks. En daar zat ik dan. In twijfel. In verdriet. In verwarring. Terugspoelend door gesprekken alsof ik een fout probeerde te vinden die alles verklaarde. Ik appte voorzichtig, bijna bang voor de reactie. Of erger nog: bang voor géén reactie. Nu pas weet ik dat het een naam heeft: cold treatment. Wat is cold treatment? Cold treatment is emotionele afstand gebruiken als strafmiddel. Geen gesprek meer aangaan. Je negeren. Afstand creëren zonder uitleg. De ander laten voe...

Ik ga je niet vertellen dat het makkelijk is. Want dat is het niet. Als je in een relatie hebt gezeten waarin je stukje bij beetje jezelf bent kwijtgeraakt, waarin twijfel je tweede natuur werd en je werkelijkheid steeds werd verdraaid, dan laat dat sporen na. Die sporen zitten niet alleen in je hoofd, maar ook in je lichaam. In hoe je reageert, hoe je vertrouwt, hoe je naar jezelf kijkt. Misschien heb je lang gedacht dat jij het probleem was. Dat jij te gevoelig was. Te moeilijk. Niet goed genoeg. En misschien was het nog moeilijker om uiteindelijk de stap te zetten en de “stok in het hoenderhok” te gooien. Want losbreken voelt niet als winnen — het voelt vaak als verlies, chaos en onzekerheid. En toch… daar, precies daar, begint iets nieuws. Ik schrijf dit niet vanuit theorie, maar vanuit de wetenschap dat er echt licht is aan het einde van de tunnel. Ook al zie je het nu misschien nog niet. Ook al voelt het alsof je in het donker blijft rondlopen. Herstellen van een narcistisch rela...