Het begin van mijn droompad

Soms heb je een moment nodig waarop alles even stil lijkt te staan. Een kantelpunt dat je dwingt om anders naar het leven te kijken. Afgelopen jaar was zo'n moment voor mij. Het liet me zien dat het leven niet oneindig is. Dat "ooit" geen garantie is. Je leeft nu.

Misschien moet iedereen zo'n kantelpunt ervaren om echt te beseffen dat tijd ons meest waardevolle bezit is. Niet om bang van te worden, maar juist om bewuster te kiezen. Om niet langer te wachten op het perfecte moment, want dat bestaat misschien helemaal niet.

De Vierdaagse van Nijmegen 2026 voelde voor mij als het begin van dat nieuwe hoofdstuk. Niet alleen vier dagen wandelen, maar de eerste stappen op een droompad dat ik zelf uitstippel. Zonder precies te weten waar het eindigt of wie ik onderweg zal ontmoeten. 

En misschien is dat juist het mooiste.

Eigenlijk begon dat droompad al sneller dan ik had gedacht. Komende week vlieg ik naar Valencia. Een stad waar historie, cultuur, zon en de Middellandse Zee samenkomen. Misschien heel anders dan de besneeuwde landschappen van Noord-Noorwegen, maar precies daarom zo bijzonder. Elke bestemming heeft zijn eigen verhaal en leert je weer iets nieuws. Valencia is opnieuw een stap buiten de vertrouwde omgeving. Een bevestiging dat ik mijn dromen niet meer wil uitstellen.

Daarna wacht een bestemming die al jaren op mijn denkbeeldige lijst staat: Tromsø.

Een plek boven de poolcirkel waar de natuur nog volledig de hoofdrol speelt. Waar besneeuwde bergtoppen uit de fjorden oprijzen. Waar rendieren door het winterse landschap trekken. Waar orka's door het ijskoude water zwemmen. En waar, als alles samenkomt, het noorderlicht de hemel verandert in een magisch schouwspel dat je nooit meer vergeet.

Alleen al de gedachte eraan geeft me een gevoel van verwondering. Even weg uit de drukte. Even beseffen hoe klein je bent tussen al dat natuurschoon. Dat zijn de momenten die je niet kunt plannen of afdwingen. Je kunt alleen aanwezig zijn en genieten wanneer de natuur besluit haar mooiste kant te laten zien.

Tromsø is voor mij meer dan een reisbestemming. Het is een symbool van de belofte die ik mezelf heb gedaan: de wereld gaan zien. Niet wachten tot later, maar dromen omzetten in herinneringen.

En er wachten nog veel meer dromen.

Corsica staat hoog op mijn lijst, op aanraden van Martine. De combinatie van ruige bergen, idyllische baaien en ongerepte natuur trekt me enorm.

In 2027 hoop ik naar New York te reizen voor U2 in Madison Square Garden. Muziek heeft me al eerder de wereld over gebracht. Jaren geleden vloog ik naar Tokio, Vancouver, Parijs, Dublin om U2 live te zien. 

In 2027 hebben we voorgenomen ook terug naar Japan te gaan, maar deze keer samen met Casper. Niet voor een concert, maar om echt de Japanse cultuur te beleven die me destijds alleen vluchtig heeft geraakt.

En ergens, misschien wel als ultieme droom, lonkt de Zuidpool. Een van de meest afgelegen plekken op aarde. Juist daarom spreekt die bestemming zo tot de verbeelding.

Steeds vaker merk ik dat ik op zoek ben naar de mooiste plekken op aarde. Misschien wel de 101 wereldwonderen. Niet om een lijstje af te vinken, maar omdat elke reis een nieuw verhaal, een nieuwe ontmoeting en een nieuw perspectief oplevert.

Het boek van Twan Huys over het volgen van je eigen droompad raakte precies de juiste snaar. Samen met mijn eigen kantelpunt gaf het me het laatste zetje om niet langer te wachten. Met niks meer. Studies, starten van een eigen praktijk, mijn mooie werk als docent/coach en de studenten mogen begeleiden naar hun diploma en wie weet wie of wat er nog meer op mijn droompad voorbij komt.

Want uiteindelijk draait het daar om.

Stippel je eigen droompad uit.

Je hoeft niet precies te weten waar het naartoe leidt. Je hoeft niet alle antwoorden te hebben. De mooiste ontmoetingen, de mooiste verhalen en de mooiste herinneringen ontstaan vaak juist onderweg.

Mijn droompad is begonnen.

Met de Vierdaagse als eerste stap.

Met Valencia als volgende ontdekking.

En straks, onder de sterrenhemel van Tromsø, hopelijk met het noorderlicht dansend boven me, weer een herinnering rijker.

Want later is niet beloofd.

Nu wel.