Gaslighting – als liefde langzaam aan het licht knaagt

Soms begint iets als een sprookje.

Een liefde die alles lijkt te raken, waarin elk gebaar klopt, elk woord warmte draagt. Je gelooft dat dit het is — de verbinding waar je altijd naar hebt verlangd.

Maar ergens onderweg begint het licht te flikkeren.

Niet plots, maar langzaam. Alsof iemand zachtjes aan de knoppen draait tot je niet meer zeker weet wat echt is en wat niet.

Dat is de kracht — en de wreedheid — van gaslighting.

Een onzichtbare erosie van vertrouwen, die begint met liefde en eindigt in verwarring.

---

De sluipende verandering

Gaslighting is geen storm, maar mist.

Ze sluipt binnen in kleine opmerkingen, een lachje dat eigenlijk pijn doet, een blik die afkeurt in plaats van begrijpt. Eerst lijkt het niets, maar langzaam verdwijnt er iets wezenlijks.

Vriendschappen worden minder belangrijk gemaakt, keuzes worden in twijfel getrokken.

De wereld, ooit vol kleur en mensen, wordt steeds kleiner.

En ergens onderweg verschuift het perspectief: de ander lijkt altijd gelijk te hebben.

Twijfel sluipt naar binnen. Aan gevoelens. Aan herinneringen. Aan jezelf.

Tot de stem die ooit zeker klonk, verandert in een fluistering:

misschien ligt het toch aan mij.

---

Wanneer warmte kou wordt

Waar ooit vuur was, blijft nu as.

De aanrakingen worden zeldzaam, de gesprekken oppervlakkig.

Soms lijkt zelfs een koelkast meer warmte te geven dan jij

En wanneer je probeert te praten, ontstaat er ruzie.

Dan volgen de nare appjes of de stilte — dagenlang.

Geen bericht, geen teken van nabijheid.

Alleen dat knagende gevoel van schuld.

Dat je iets verkeerd hebt gedaan, zonder precies te weten wat.

Dus bied je excuses aan, niet omdat je fout zat, maar omdat je het conflict niet meer kunt dragen.

Het is een cyclus die breekt, maar nooit geneest.

---

De grens die verschuift

Langzaam verschuift de grens tussen liefde en controle.

De ander bepaalt wat goed is, wie goed is.

Een opmerking over familie: misschien is het beter om daar wat afstand van te nemen.

Een zucht als er vrienden worden genoemd.

En terwijl de eigen wereld steeds kleiner wordt, blijft de hare onaangetast.

Dat is de kern van gaslighting: het ontnemen van ruimte, vermomd als zorg of liefde.

---

De weg terug

Wie dit ook heeft meegemaakt, weet hoe diep het snijdt.

Hoe het vertrouwen in jezelf afbrokkelt, tot er alleen verwarring overblijft.

Maar ergens, onder die laag van twijfel, gloeit nog iets.

Een heel klein vlammetje dat toch niet dooft.

Herstel begint bij dat licht — bij de erkenning dat wat is gebeurd, niet liefde was maar verwarring vermomd als nabijheid.

Langzaam keert de stem terug, het zelfvertrouwen, de kracht om weer te voelen.

Echte liefde maakt niet kleiner.

Ze vergroot.

Ze laat ademen.

---

Waarom dit verteld moet worden

Dit verhaal is niet geschreven uit wrok, maar uit waarheid.

Omdat gaslighting te vaak onzichtbaar blijft — juist bij mensen die liefhebben met heel hun hart.

Het is geschreven uit ervaring, om woorden te geven aan iets dat te vaak in stilte gebeurt.

Zodat wie zich hierin herkent, weet:

je bent niet gek, niet te gevoelig, niet moeilijk.

Je bent geraakt door iemand die jouw licht niet kon verdragen.

En dat licht — dat is er nog.

Altijd.

Zelfs na de donkerste nacht.