Samen op weg op ons eigen droompad

Vandaag begint het nieuwe schooljaar. Na een jaar door ziekte afwezigheid.

Een nieuw schooljaar betekent voor mij niet alleen een nieuwe start als docent, maar ook een nieuwe rol. Dit jaar mag ik namelijk mentor zijn van twee klassen: een derdejaarsklas én een eindexamenklas. Twee verschillende groepen, met ieder hun eigen dynamiek, uitdagingen, dromen en verhalen.

En eerlijk gezegd: ik kijk er enorm naar uit.

Al in de laatste twee maanden voordat de zomervakantie begon, heb ik met alle studenten mooie gesprekken mogen voeren. Gesprekken die verder gingen dan cijfers, resultaten of de vraag of alles wel op schema lag.

We spraken over hun toekomst. Over waar ze naartoe willen. Over wat ze lastig vinden. Over waar ze energie van krijgen. Over verwachtingen, twijfels en ambities.

Soms waren het inspirerende gesprekken. Soms waren ze confronterend. En soms was het vooral belangrijk om gewoon even écht te luisteren.

Maar in veel van die gesprekken zat ook dezelfde boodschap: het moet nu gaan gebeuren.

Niet alleen voor mij als docent of mentor, maar vooral voor hen als student.

Een droom hebben is mooi. Een richting voor ogen hebben is prachtig. Maar uiteindelijk vraagt ieder droompad ook om keuzes, verantwoordelijkheid, inzet en soms gewoon de moed om een stap te zetten.

Luisteren. Echt luisteren.

Mijn overtuiging over onderwijs is in de loop der jaren steeds sterker geworden.

Het begint met luisteren.

Luisteren. Luisteren. En nog eens luisteren.

Niet om daarna meteen te vertellen wat een student moet doen, maar om eerst te begrijpen wie er tegenover je zit. Wat iemand beweegt. Waar iemand vandaan komt. Wat iemand nodig heeft. Waar de kracht zit, maar ook waar de onzekerheid zit.

Dat betekent voor mij niet dat alles kan of mag.

Integendeel.

Juist door goed te luisteren kun je duidelijk zijn. Kun je verwachtingen uitspreken. Kun je grenzen aangeven. Kun je studenten aanspreken op hun verantwoordelijkheid.

Maar wel vanuit redelijkheid en begrip.

Ik geloof niet in onderwijs dat vooral draait om autoriteit, absurde discipline of het afdwingen van gehoorzaamheid. Ik geloof veel meer in inspireren, vertrouwen geven en studenten de ruimte geven om verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen ontwikkeling.

Vrijheid én verantwoordelijkheid.

Dat is voor mij een belangrijk fundament.

Want uiteindelijk wil je als docent niet dat een student alleen doet wat jij zegt. Je wilt dat een student leert nadenken, keuzes leert maken en steeds meer eigenaar wordt van zijn of haar eigen pad.

Hun droompad én het mijne

Het komende schooljaar voelt voor mij als het verder bewandelen van mijn eigen droompad.

Dit mooie werk is daar een belangrijk onderdeel van.

Maar misschien is het nog wel mooier dat ik dit jaar een stukje mag meelopen op de droompaden van zoveel jonge mensen.

Ik hoef hun pad niet voor ze uit te stippelen.

Ik hoef ook niet te bepalen waar ze uiteindelijk uitkomen.

Mijn rol is veel meer om naast ze te staan. Om mee te kijken. Om vragen te stellen. Om soms een spiegel voor te houden. Om aan te moedigen wanneer het moeilijk wordt. Om duidelijkheid te geven wanneer dat nodig is. En om vertrouwen te geven wanneer ze zelf misschien even niet meer zien welke kant ze op moeten.

Een basis mogen zijn voor de vorming van iedere student.

Dat vind ik een prachtig gegeven.

Misschien is dat wel één van de mooiste dingen van het onderwijs.

Je ziet studenten binnenkomen zoals ze op dat moment zijn. En vervolgens mag je een klein stukje bijdragen aan wie ze worden.

Niet door ze te kneden naar jouw beeld.

Maar door ze te helpen groeien in wie zij zelf willen worden.

Wat blijft, is de herinnering

Cijfers verdwijnen.

Diploma's worden op een gegeven moment opgeborgen.

Een schooljaar wordt uiteindelijk een herinnering.

Maar wat blijft, zijn de momenten.

De gesprekken.

Het gevoel dat iemand naar je luisterde.

Het moment waarop een student ineens geloofde dat iets wél kon.

De docent die net dat duwtje gaf.

De mentor die vertrouwen uitsprak.

De lach in de klas.

De momenten waarop iets moeilijk was, maar uiteindelijk toch lukte.

Dat zijn de dingen die achterblijven.

En misschien is dát uiteindelijk wel de belangrijkste bagage die we studenten mee kunnen geven.

Niet alleen kennis en vaardigheden, maar ook vertrouwen, zelfstandigheid, verantwoordelijkheid en mooie herinneringen aan een periode waarin ze gegroeid zijn.

Op weg

Vandaag starten we aan schooljaar 2026-2027.

Een derdejaarsklas. Een eindexamenklas. Verschillende fases, verschillende verhalen, verschillende dromen.

Maar met één gezamenlijke uitdaging:

Ga ervoor. Het is tijd.

Ik ga proberen iedere student te blijven zien als een individu met een eigen verhaal en een eigen droompad.

Door te luisteren.

Door begrip te hebben.

Door te inspireren.

Door vrijheid te geven.

Door verantwoordelijkheid te vragen.

En vooral door dit werk met passie te blijven doen.

Want als ik een klein stukje mag bijdragen aan het droompad van mijn studenten, dan verrijkt dat tegelijkertijd mijn eigen droompad.

En daarmee vullen we misschien wel allemaal onze eigen rugzak met precies de juiste bagage voor de volgende etappe, mijn eigen droompad.

Op naar schooljaar 2026-2027.

Ik heb er zin in.