In moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen

Soms lijkt het leven moeiteloos te gaan. Alles loopt, mensen zijn om je heen, en de dagen vullen zich vanzelf. Totdat er iets breekt. Totdat het donker wordt — vanbinnen of om je heen — en je merkt dat niet iedereen blijft staan wanneer het moeilijk wordt.

Ze zeggen weleens: in moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen.
Dat klinkt als een cliché, tot het moment dat je er zelf middenin zit.

Tijdens mijn mentale worsteling — een donkere periode waarin ik er slecht aan toe was — merkte ik hoe waar die woorden zijn. Mensen van wie ik dacht dat ik op ze kon bouwen, bleken ineens ver weg. Eigenlijk wist ik het al, ergens diep vanbinnen, maar nu kon ik er niet meer omheen. Voor sommigen was ik blijkbaar vooral de zorgverlener, de luisteraar, de regelaar of de geldboom. Zodra ik zelf (even) niet sterk was, (b)leek ik mijn waarde te verliezen.

Dat was confronterend. Hard zelfs. Maar het was ook een moment van helderheid.
Want wat overblijft na zo’n storm, is echt.

Tegelijk gebeurde er iets anders, iets moois. Er waren mensen die juist nú naast me kwamen staan. Niet omdat ze moesten, maar omdat ze wilden. Ze vroegen niet om uitleg, ze boden gewoon hun aanwezigheid aan. Soms in stilte, soms met woorden, maar altijd met oprechte betrokkenheid. Hun steun voelde als een zachte hand op mijn schouder: niet om me te redden, maar om me eraan te herinneren dat ik niet alleen was.

En dan waren er nog de nieuwe gezichten. Mensen die op een onverwacht moment opdoken, zonder oordeel, zonder iets terug te verwachten. Die gewoon zagen dat ik mens was — met barsten, twijfels en al. Hun spontaniteit en warmte gaven me hoop.

Moeilijke tijden trekken een scheidslijn. Niet om te straffen, maar om zichtbaar te maken wie er echt naast je staan. En dat inzicht, hoe pijnlijk ook, is uiteindelijk een cadeau.

Want wat blijft, is echt.
En wat echt is, blijft.


---

Tot slot:
Als ik iets heb geleerd uit deze periode, dan is het dat echte verbinding niet schuilt in hoe vaak iemand er is als alles goed gaat, maar in wie er blijft als alles instort.
De stilte van verlies maakt veel duidelijk — maar de warmte die overblijft, is van onschatbare waarde.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De Wachtkamer van de Ziel

Soms hoor je verhalen over de GGZ en denk je: het zal wel meevallen. Tot je er zelf middenin zit. Tot je merkt hoe het voelt om hulp te vragen  en dan te moeten wachten. --- Je hoort erover, je leest het in de krant, je ziet de cijfers: de wachttijden in de GGZ lopen op. Maar pas als je er zelf middenin zit, voel je wat dat echt betekent. Hulp zoeken is geen makkelijke stap. Niemand besluit zomaar: ik heb hulp nodig. Daar gaat vaak een lange strijd aan vooraf — met jezelf, met je gedachten, met de schaamte, de twijfel, de angst. En dan, eindelijk, als je die drempel over bent… kom je in een andere strijd terecht. Een strijd tegen het systeem. Een jaar is lang, als je op bent Daar waar zorg eigenlijk direct nodig is, word je op een wachtlijst gezet. “Gemiddeld zes maanden,” zeggen ze dan. Maar dat kan zomaar oplopen tot een jaar. Een jaar waarin je probeert te overleven, te functioneren, te doen alsof. Een jaar waarin het leven doorgaat, maar jij stilstaat. Het klinkt hard, maar het...
Meer lezen

Liefde met een narcist: hoe mijn relatie langzaam verdween

Ik dacht dat ik na 23 jaar haar liefde had teruggevonden, samen oud worden zeiden we vaak tegen elkaar. Mooie plannen maken, die ik richting en vorm gaf, vanuit mijn liefde voor haar. Zij was charmant, slim genoeg, grappig — iemand die me het gevoel gaf dat ik eindelijk écht gezien werd. Vanaf het eerste moment was het intens. Ze wist precies wat ik nodig had, leek me beter te begrijpen dan ik mezelf begreep. Wat ik niet doorhad, was dat ik langzaam in een web werd getrokken van manipulatie, controle en emotionele verwarring. Een web dat ik pas kon zien toen ik er al middenin zat. --- De betovering: het begin van alles De eerste jaren met haar waren magisch maar ook al wel hectisch en heftig. Ze gaf me het gevoel dat ik speciaal was. Ze overlaadde me met complimenten, aandacht en liefde. Alles ging liefdevol en dus voelde het goed. Wat ik toen niet wist, is dat dit gedrag een naam heeft: love bombing. Het is typisch voor narcisten: in korte tijd zetten ze iemand op een voetstuk, niet o...
Meer lezen