Van overleven naar nieuw leven

Er is iets wat ik lange tijd niet kon: grenzen stellen. Sterker nog, ik wist niet eens dat ik ze had. Ik heb altijd alles maar toegelaten. En als ik eerlijk ben, vind ik het nog steeds lastig om dat anders te doen. Vroeger leerde ik dat het veiliger was om niet lastig te zijn. Niet opvallen. Niet te veel ruimte innemen. Ik werd gepest. Ik wist hoe het voelde om de pispaal te zijn. Dus paste ik me aan. Ik werd stil. Lief. Begripvol. Meegaand. Als ik maar geen reden gaf om afgewezen te worden. Als ik maar niet “te veel” was. Pleasen werd mijn overlevingsstrategie. Behagen werd mijn manier om pijn te vermijden. Want als iedereen tevreden was, dan kon niemand mij raken. Dat dacht ik tenminste. Op het werk zei ik overal ja op. In oude vriendschappen slikte ik mijn irritaties in. In relaties schoof ik mijn behoeften steeds verder naar achteren. Mijn eigen verlangens waren ondergeschikt aan de rust, de harmonie, het beeld van “lief zijn”. En toen kwam die relatie van dertien jaar. Dertien jaa...

Wanneer zorg geen zorg meer voelt De gezondheidszorg is ingericht om mensen beter te maken. Althans, dat is het idee. Maar wat als je er middenin zit en je merkt dat het systeem wel draait, maar jij er niet echt meer toe doet? Ik zit nu in dat punt. Na een mislukte operatie volgde een mislukte punctie. Twee ingrepen, twee keer zonder het gewenste resultaat. Dat is al zwaar genoeg. Lichamelijk, maar vooral mentaal. Want elke ingreep vraagt vertrouwen. En dat vertrouwen slijt sneller dan je denkt. Wat mij misschien nog wel het meest raakt, is het lauwe reageren van de chirurg. Alsof het om een technisch mankement gaat dat nog een keer opnieuw geprobeerd moet worden. Alsof poging drie gewoon een vinkje is op een lijst. Er komt opnieuw een operatie aan, maar ik weet eigenlijk niet wat hij precies gaat doen. En erger nog: ik durf het nauwelijks te vragen. Niet omdat ik het niet wil weten. Maar omdat het voelt alsof ik al te veel vraag. Elke vraag die in me opkomt — Wat is er misgegaan? Wat ...

Vlieland – even ademhalen In een periode waarin zowel het fysiek als wel mentaal onrustig aanvoelden, één van diagnoses en operaties, werd het steeds duidelijker: het was tijd om te ontspannen. Door stil te staan. Door afstand te nemen. Door rust te zoeken. Samen met vriend Casper vertrok ik richting Vlieland voor een lang weekend. Geen groot plan, geen volle agenda. Alleen de oversteek, het eiland en tijd. Zodra je aankomt, voel je het al. Vlieland dwingt niets af, het laat je landen. Geen auto’s, geen haast, geen constante prikkels.  Waar we twee jaar geleden nog door de drukte van New York liepen — omringd door sirenes, lawaai, drukte en snelheid — kozen we nu bewust voor het tegenovergestelde. Een autoloos, rustiek eiland, waar de wind en de zee het tempo bepalen. Het weekend bestond uit precies datgene wat nodig was. Lange wandelingen door de duinen en over het strand, waar gedachten vanzelf stiller werden. Bezinning zonder dat het geforceerd voelde. De natuur die niet vraagt ...

NEE zeggen is zorgen voor jezelf Ik heb het jarenlang gedaan. Ja gezegd. Nog een taak erbij. Nog een afspraak. Nog een verantwoordelijkheid. Een extra leven leiden van iemand anders. Naast mijn eigen leven, mijn eigen agenda, mijn eigen energie. Niet omdat ik het zo graag wílde. Maar omdat nee zeggen moeilijk was. Want een ja voelt vriendelijk. Behulpzaam. Sociaal gewenst. Een nee voelt hard. Egoïstisch misschien zelfs. En dus zei ik ja, terwijl ik vanbinnen al wist: dit kost me iets. Het gekke is: dat ja zeggen levert je zelden tot nooit iets op. Geen dikke voldoende. Geen schouderklopje. Geen “wat bijzonder dat je dit óók nog doet”. Het is geen 8. Het is vaak niet eens een 7. Het is een 6. Voldoende. Normaal. “Dat doe je toch gewoon?” En als je het níét doet? Dan is de ander teleurgesteld. Of gepikeerd. Of verontwaardigd. Dan voelt het ineens alsof jij degene bent die tekortschiet. Maar ondertussen gebeurt er iets anders. Door mijn ja kreeg de ander minder druk. Meer ruimte. Meer luc...

Soms komt het besef niet zachtjes binnen. Soms slaat het leven even hard op tafel. De afgelopen tijd waren/zijn er vele mentale hobbels. Van die hobbels die je niet even wegwuift met “het komt wel goed”.  En toen was daar dat ene moment, tijdens een ziekenhuisbezoek, waarop iemand plots stierf en ik de eerste die hulp bood. Niet aangekondigd. Niet symbolisch. Gewoon: hier en nu, en daarna niet meer. En ineens kijk je anders. Niet alleen naar die ander, maar naar jezelf. Hoeveel tijd heb IK eigenlijk nog? Hopelijk nog veel. Maar niemand kan het beloven. En precies dát maakt dat ik mezelf nu vragen stel die ik te lang heb uitgesteld. Niet later. Niet “ooit”. Maar nu. Waar word ik écht blij van? Niet van moeten. Niet van voldoen aan verwachtingen. Niet van altijd maar doorgaan. Ik word blij van rust in mijn hoofd. Van ruimte om te ademen. Van gesprekken die ergens over gaan. Van creativiteit, van schrijven, van maken. Van lachen zonder reden. Van wakker worden zonder dat mijn eerste g...

Kop of munt Naast de mentale strijd die ik al langere tijd voer — CPTSS met uitgestelde expressie, een zware depressieve stoornis en het verwerken van NSS — is er nu een nieuwe laag bijgekomen. Alsof het leven even besloot dat het nog niet ingewikkeld genoeg was. De onduidelijkheid rondom mijn fysieke gezondheid hangt als een schaduw over alles heen. Het is een spannende tijd. Wordt het iets simpels, iets tijdelijks, iets wat met een paar aanpassingen weer voorbijgaat? Of begint hier een langdurig traject van onderzoeken, behandelingen, wachten, hopen en weer wachten?  Vandaag vinden alle onderzoeken plaats. En dezezelfde week volgt de uitslag. Dat klinkt overzichtelijk, maar zo voelt het niet. Het voelt als kop of munt. Alsof alles waar ik al zo hard voor vecht even op één worp wordt gezet. Wat het extra beladen maakt, is dat ik dit keer tegenover een serieuze arts zit. Geen arts-assistent meer, geen halve antwoorden of het gevoel dat ik mezelf telkens opnieuw moet bewijzen. Dat g...