Van overleven naar nieuw leven

Soms leer je de waarde van gezondheid pas als je ziet wat er gebeurt zónder. Ik heb van dichtbij ervaren wat ongezonde gewoontes, stress en onverwerkte pijn met een mens kunnen doen. Het verhaal van mijn vader — en later mijn eigen zoektocht naar balans — hebben me laten inzien dat goed voor jezelf zorgen geen luxe is, maar een noodzaak. --- Blijf gezond leven – mijn persoonlijke reis Goed voor jezelf zorgen — het klinkt zo eenvoudig, maar in de praktijk blijkt het vaak een uitdaging. Een goede gezondheid, zowel lichamelijk als mentaal, is van onschatbare waarde. Dat besef is bij mij niet zomaar gekomen; het is gevormd door wat ik in mijn jeugd/leven heb meegemaakt. De invloed van ongezonde gewoontes Ik heb van dichtbij gezien wat roken, ongezond eten en stress kunnen doen met een mens. Mijn vader rookte veel en hield van lekker, maar ook vettig eten. In 1981, toen ik tien jaar oud was, moest hij als een van de eersten in Nederland een openhartoperatie ondergaan. Dat had een enorme imp...

(Over hoe narcistisch misbruik je langzaam leert geven totdat er niets meer over is) Er zijn relaties die je niet kunt begrijpen terwijl je erin zit. Relaties waarin je langzaam wordt leeggetrokken, niet in één ruk, maar druppel voor druppel. Zo subtiel dat je het pas ziet wanneer het voorbij is — wanneer je eindelijk weer adem haalt. Dertien jaar lang dacht ik dat ik liefhad. In werkelijkheid werd ik gemanipuleerd. Niet luid, niet agressief, maar geniepig. Zo geniepig dat ik niet doorhad dat ik al die tijd geen partner was, maar een bron. Een portemonnee. Een bevestigingsmachine. Een spons die steeds verder werd uitgeknepen. Het begin: liefde als rookgordijn Narcisten beginnen nooit als narcisten. Ze beginnen als redders, spiegels, droompartners. In het begin voelde alles intens: aandacht, warmte, verbinding. Ik werd gezien — dacht ik. Geliefd — geloofde ik. Maar narcistische liefde is geen liefde. Het is lokken. Het is je vastzetten met charme, bewondering, vleierij. En ik trapte eri...

De afgelopen tijd voelt alsof ik midden in een levenspuzzel zit waar ik al jaren mee worstel zonder ooit het voorbeeldplaatje te hebben gezien. Ik wist dat er ergens logica moest zitten in de chaos van mijn hoofd en mijn gevoelens, maar ik kon het nooit precies aanwijzen. Nu kijk ik opnieuw — met hulp, met moed, met vermoeidheid, maar ook met hoop. En vooral: ik kijk niet meer alleen. Ik word gedragen door lieve mensen om me heen: mijn psycholoog, mijn moeder, mijn beste vriend, mijn dominee, sommige collega's. En daarnaast door wat ik lees, wat ik hoor, de verhalen van anderen die hetzelfde hebben meegemaakt, én door het luisteren naar mijn eigen geest — iets wat ik jarenlang niet durfde. Een van de meest verhelderde, maar ook bevrijdende momenten was een gesprek met mijn moeder zeer recent We doken samen de familiegeschiedenis in, de erfelijke lijn, de patronen die we beiden herkennen. Het was alsof ons leven in elkaar klikte. De symptomen die ik altijd zag als mijn eigen tekortk...

Er zijn momenten in een mensenleven waarop je terugkijkt en jezelf bijna niet meer herkent. Alsof je naar een oude foto kijkt waarvan je weet dat jij het bent, maar waarvan de ogen iets laten zien dat je nu pas begrijpt. Zo kijk ik terug op de jaren die ik doorbracht naast een vrouw die ik liefhad, maar die meer en meer verdween in de schaduw van haar drankgebruik en haar gedrag en karakter. Het begon subtiel — zoals veel grote dingen beginnen In het begin zag ik niets. Of beter gezegd: ik wilde niets zien. Ik hoorde wat haar familie zei, ik hoorde wat zijzelf vertelde, en ik nam het allemaal maar aan. “Ze mag toch wel een drankje? Iedereen drinkt toch weleens? Het is weekend, ze heeft vrij.” Het klonk redelijk. Het klonk normaal. Maar wat ik later leerde: normaliteit is een dun laagje vernis dat gemakkelijk breekt zodra je er iets harder op drukt. Want het ging nooit om dat ene drankje. Het ging om het niet stoppen. Om het steeds doordrinken. Om het doen alsof alles prima was, terwijl...

EMDR – stukje bij beetje het verleden ontrafelen In augustus vielen de puzzelstukjes eindelijk op hun plaats. De woorden “meervoudige PTSS met uitgestelde expressie” kregen een gezicht – het mijne. Naast die diagnose kwamen er nog enkele andere mentale hobbels/diagnoses aan het licht. Een wirwar van draden die al jaren door mijn hoofd liepen, maar waar ik nu eindelijk voorzichtig knopen in begin te ontwarren. Het was een harde klap om te beseffen hoe diep ik eigenlijk was gevallen. Ik had de bodem niet alleen geraakt – ik lag er. Toch is er iets in mij dat weigert om daar te blijven liggen. Met pure wilskracht, en misschien ook een vleugje koppigheid, ben ik mezelf bij elkaar aan het rapen. Stap voor stap vond ik de weg naar hulp, en uiteindelijk naar een psychologe die mij écht ziet. De gesprekken met haar zijn soms als een warme deken, soms als een storm die oude muren omver blaast. Met EMDR gaan we laag voor laag door de herinneringen heen – niet om ze uit te wissen, maar om hun sch...

Sommige dromen lijken vanzelfsprekend. Huis, liefde, kinderen. Tot je er zelf achter komt dat de natuur soms een ander pad voor je heeft uitgestippeld. Voor ons betekende dat: geen kinderen op een natuurlijke manier. Dan blijft er één route over — IVF. Drie keer mochten we het proberen. Drie keer gooiden we alles in de strijd. De eerste keer – vol hoop en verwachtingen De eerste behandeling voelde als een nieuw begin. De artsen spraken over kansen, over mogelijkheden. Ik luisterde, knikte, deed wat er van me gevraagd werd. Het prikken, de hormonen, het wachten — het hoorde er allemaal bij. En ergens daarbinnen groeide hoop. Hoop op dat ene telefoontje, op dat plusje, op dat wonder. Maar toen kwam het bericht. Kort, zakelijk, kil. “Het is niet gelukt.” En dat was het dan. Geen nazorg, geen gesprek, geen troost. Alleen stilte — in de spreekkamer, en thuis. De tweede keer – stilte als gezelschap De tweede poging voelde anders. Minder naïef, meer gespannen. Iedere stap werd zwaarder. Ieder...