Posts

Van Geven Zonder Grenzen naar Leven in Vrijheid

Afbeelding
Soms vallen puzzelstukjes pas op hun plek wanneer je afstand neemt en terugkijkt. Wat ooit voelde als liefde, toewijding en zorg, krijgt ineens een andere naam. Door te lezen, te praten en te reflecteren, worden patronen zichtbaar. Dingen die eerst verwarrend waren, krijgen betekenis. Begrippen als narcistische seksuele uitbuiting en een parasitaire levensstijl zijn geen abstracte termen meer, maar beschrijvingen van wat ik zelf heb ervaren. Een parasitaire levensstijl binnen een relatie betekent dat één persoon structureel leeft op kosten — emotioneel, financieel en energetisch — van de ander, zonder wederkerigheid. En als ik eerlijk ben, zie ik nu hoe diep dat patroon zat. Ik betaalde alles. Vakanties over de hele wereld, etentjes, terrasbezoeken — vrijwel altijd op mijn rekening. Dure kleding, concerten, uitjes, cadeaus voor haar kinderen, zelfs hun vakanties. Wat voelde als geven uit liefde, bleek achteraf een constante stroom zonder balans. Ik gaf, zij nam. Waarom zag ik het ni...
Een reactie posten
Meer lezen

Onthaasten: de weg naar 2.0

Afbeelding
Onthaasten: de weg naar 2.0 In een maatschappij die nooit lijkt stil te staan, waar verwachtingen zich opstapelen en het leven zich vaak in een te hoog tempo afspeelt, komt voor velen vroeg of laat een kantelpunt. Een moment waarop je voelt: zo kan het niet langer. Voor mij kwam dat moment negen maanden geleden. Wat volgde was geen rechte weg omhoog. Het was een periode van vallen en opstaan. Van diagnoses die binnenkwamen, van 3 operaties in 4 maand, van dagen die zwaar voelden, maar ook van vechten. Van therapieën, gesprekken, en het langzaam weer opkrabbelen vanaf een plek die voelde als de bodem. In die periode leerde ik niet alleen mezelf beter kennen, maar ook anderen. Nieuwe mensen kwamen op mijn pad, terwijl sommige vriendschappen juist vervaagden. En toch, te midden van alles, ontstond er iets bijzonders. Eén vriendschap bleef niet alleen overeind, maar werd sterker dan ooit. Gebouwd op luisteren, op echt begrijpen, op niet oordelen. Op er zijn voor elkaar, door alles heen. Ee...
Een reactie posten
Meer lezen

negen maanden tot wedergeboorte

Negen maanden geleden begon het niet in de kerkbank, maar achter mijn scherm. Met een mail. Een bericht dat ik misschien wel tien keer heb herschreven. Twijfelend, zoekend naar woorden voor iets wat eigenlijk niet goed in woorden te vatten was. Een stille hulproep, verstopt tussen zinnen. Mijn leven was op dat moment onrustig, verwarrend en zwaar — iets waar ik eerder al over heb geschreven. Ik zat op een punt waarop ik het gevoel had dat ik de bodem had bereikt. En toch… ergens vandaan kwam de moed om op “verzenden” te klikken. Ik wist niet wat ik kon verwachten. Of er überhaupt een reactie zou komen. Maar die kwam er. Zij hoorde wat ik eigenlijk niet hardop kon zeggen. Ze las tussen de regels door. Mijn hulproep werd gezien. Gevoeld. Toen ik vervolgens voor het eerst de kerk binnenstapte, koos ik automatisch een plek achterin. Dat voelde veilig. Op afstand. Onopvallend. Alsof ik er wel was, maar ook weer niet. Wat ik toen nog niet wist, was dat dat ene mailtje het begin was van iets ...
Een reactie posten
Meer lezen

Van persoonlijke strijd naar professionele kracht

Soms brengt het leven je precies daar waar je nooit had willen zijn. Een plek waarin alles zwaar voelt, waarin je jezelf kwijt lijkt te raken en waarin vooruitkijken eerder bedreigend dan hoopgevend is. Mijn weg daar doorheen was allesbehalve recht. Het was – en is – een hobbelige route naar herstel. Toch heb ik gaandeweg iets belangrijks ontdekt: zelfs in de moeilijkste periodes zit potentie. Niet omdat het makkelijk is, en zeker niet omdat het wenselijk is, maar omdat je altijd een keuze houdt in hoe je ermee omgaat. Blijf je jezelf zien als slachtoffer van wat je overkomt, of besluit je – stap voor stap – weer de regie te pakken? Wat ik ook heb geleerd: stilzitten helpt je niet. Herstel vraagt beweging. Door zelf continu mijn herstel op te zoeken en in gang te zetten – door hulpverlening te vinden, door gesprekken aan te gaan met de juiste, fijne en warme mensen, door te leren van mijn fouten en juist kansen te blijven zien – ben ik al vele stations verder gekomen dan waar ik ooit...
Een reactie posten
Meer lezen

Van overleven… naar leven.

Van overleven naar leven Er was een tijd waarin ik mezelf kwijt was. Waarin mijn gevoel, mijn grenzen en zelfs mijn werkelijkheid langzaam vervormd raakten. Narcistisch misbruik doet dat—het kruipt onder je huid, nestelt zich in je gedachten en laat je twijfelen aan alles wat je ooit zeker wist. Mijn herstel begon als een verzameling van kleine, moedige stappen. Gesprekken met verschillende mensen hielpen me om mijn verhaal hardop te maken. Door te schrijven van blogs gaf ik woorden aan pijn die lange tijd geen taal had. Wat eerst chaos was, werd stukje bij beetje inzicht. EMDR bracht me terug naar momenten die vastzaten in mijn lichaam. Het hielp me voelen wat ik eerder had moeten wegdrukken om te kunnen overleven. Dat proces was intens, maar ook bevrijdend. Mijn geloof geeft me houvast, ook op momenten afgelopen maanden dat ik het zelf niet meer had. Het gaf betekenis aan mijn strijd en vertrouwen in een toekomst die ik nog niet kon zien, maar nu wel steeds duidelijker. Ik begon te l...
Een reactie posten
Meer lezen

Wanneer de hulpverlener hulp nodig heeft

Hier zat ik dan. Op de stoel van de cliënt. Tenminste, dat was het plan. Maandagochtend, elf uur. Vaste prik. Mijn vaste psycholoog. Een moment dat normaal gesproken draait om mij, mijn hoofd, mijn gedoe. Maar het begon anders. Het bezoek begon met een diepe zucht. Zo’n zucht die niet per ongeluk ontsnapt, maar ergens vandaan komt. Ik keek haar aan en dacht: hoor ik dat goed? En voordat ik het zelf doorhad, floepte het eruit: “ Dat klinkt niet best zo op de maandagochtend. Heb je er nog zin in?” Ik zei het half lachend, half serieus. En precies dát leek genoeg. Alsof ik onbewust een deur openzette. Ze voelde de vrijheid om te vertellen. Over haar werk. Over hoe ze ongevraagd in een positie werd geplaatst waar ze niet om had gevraagd. Over verwachtingen die niet de hare waren. Over verantwoordelijkheden die haar werden toegeschoven. En vooral: over hoeveel energie dat vrat. En daar zat ik. Te luisteren. Te knikken. Te herkennen. Op een gegeven moment zei ik, meer als grap dan als voorst...
Een reactie posten
Meer lezen

Icare thuiszorg: professionele zorg met een warm hart en een lach

Icare thuiszorg: professionele zorg met een warm hart Soms brengt het leven je op een plek waar je liever niet wilt zijn. Na een derde operatie in korte tijd — waarvan de laatste zelfs met spoed — kwam ik ineens in een situatie terecht waarin ik afhankelijk werd van thuiszorg. Sinds een week ben ik opgenomen in de route van Icare Thuiszorg, voor wondzorg en het spoelen van een drain. Een intensief traject, want iedere dag komen de medewerkers maar liefst drie keer langs om deze zorg te verlenen. Dat is niet niks. Niet alleen lichamelijk vraagt zo’n periode veel van je, ook mentaal doet het iets met je. Juist dan maakt het een wereld van verschil wie er bij je over de vloer komt. Zorg die verder gaat dan de handeling Wat mij in deze eerste week vooral opvalt, is de manier waarop de medewerkers van Icare hun werk doen. Kundig. Zorgvuldig. Professioneel. De wondzorg en drainspoelingen worden op een deskundige manier uitgevoerd, en dat geeft rust. In een periode waarin je lichaam kwetsbaar...
Een reactie posten
Meer lezen