Onthaasten: de weg naar 2.0

Onthaasten: de weg naar 2.0

In een maatschappij die nooit lijkt stil te staan, waar verwachtingen zich opstapelen en het leven zich vaak in een te hoog tempo afspeelt, komt voor velen vroeg of laat een kantelpunt. Een moment waarop je voelt: zo kan het niet langer.

Voor mij kwam dat moment negen maanden geleden.

Wat volgde was geen rechte weg omhoog. Het was een periode van vallen en opstaan. Van diagnoses die binnenkwamen, van 3 operaties in 4 maand, van dagen die zwaar voelden, maar ook van vechten. Van therapieën, gesprekken, en het langzaam weer opkrabbelen vanaf een plek die voelde als de bodem. In die periode leerde ik niet alleen mezelf beter kennen, maar ook anderen. Nieuwe mensen kwamen op mijn pad, terwijl sommige vriendschappen juist vervaagden.

En toch, te midden van alles, ontstond er iets bijzonders.

Eén vriendschap bleef niet alleen overeind, maar werd sterker dan ooit. Gebouwd op luisteren, op echt begrijpen, op niet oordelen. Op er zijn voor elkaar, door alles heen. Een verbinding waarin gewaakt wordt over elkaar, waarin ruimte is voor kwetsbaarheid en groei. En misschien nog wel bijzonderder: die ander bleek door een vergelijkbare periode te gaan. Alsof het zo moest zijn. Alsof juist daardoor het begrip verdiept werd.

Wat deze periode mij vooral heeft gebracht, is reflectie.

Stilstaan bij wie je bent, bij je gedrag, bij patronen die je eerder misschien niet eens zag. Reflectie als spiegel, maar ook als kompas. Het helpt. Het vormt. Het bouwt aan een nieuwe versie van jezelf. Een 2.0 in wording.

Tijdens Koningsdag kwam er opnieuw een moment van bewustwording. Waar die dag vroeger misschien draaide om drukte, mensenmassa’s, feesten en prikkels, voelde het nu anders. Alsof iets definitief verschoven was. Het oude leven — met al zijn snelheid en overdaad — voelde als iets dat zijn houdbaarheidsdatum had bereikt.

De behoefte veranderde.

Niet alleen voor mij, maar ook voor ons.

Rust. Stilte. Natuur.

Dat werd bevestigd tijdens een bezoek aan Hieslum. Een afgelegen plek in Friesland, ver weg van alles wat “moet”. Geen lawaai, geen drukte, geen constante stroom van prikkels. Alleen ruimte. Adem. Zijn.

Daar, in die eenvoud, werd duidelijk wat we al voelden: dit is wat we zoeken.

En misschien nog belangrijker — dit is wat we nodig hebben.

Samen hebben we uitgesproken dat dit de richting is. Dat we verder willen bouwen aan een leven waarin rust centraal staat. Waarin we blijven ontdekken, blijven leren, maar op een tempo dat past bij wie we nu zijn geworden.

Onthaasten is geen vlucht.

Het is een keuze.

Een keuze om bewuster te leven. Om te luisteren naar jezelf. Om los te laten wat niet meer dient en ruimte te maken voor wat echt belangrijk is.

Dankbaar voor de lessen.
Dankbaar voor de vriendschap.
Dankbaar voor de bewustwording.

Op naar 2.0.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De Wachtkamer van de Ziel

Soms hoor je verhalen over de GGZ en denk je: het zal wel meevallen. Tot je er zelf middenin zit. Tot je merkt hoe het voelt om hulp te vragen  en dan te moeten wachten. --- Je hoort erover, je leest het in de krant, je ziet de cijfers: de wachttijden in de GGZ lopen op. Maar pas als je er zelf middenin zit, voel je wat dat echt betekent. Hulp zoeken is geen makkelijke stap. Niemand besluit zomaar: ik heb hulp nodig. Daar gaat vaak een lange strijd aan vooraf — met jezelf, met je gedachten, met de schaamte, de twijfel, de angst. En dan, eindelijk, als je die drempel over bent… kom je in een andere strijd terecht. Een strijd tegen het systeem. Een jaar is lang, als je op bent Daar waar zorg eigenlijk direct nodig is, word je op een wachtlijst gezet. “Gemiddeld zes maanden,” zeggen ze dan. Maar dat kan zomaar oplopen tot een jaar. Een jaar waarin je probeert te overleven, te functioneren, te doen alsof. Een jaar waarin het leven doorgaat, maar jij stilstaat. Het klinkt hard, maar het...
Meer lezen

In moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen

Soms lijkt het leven moeiteloos te gaan. Alles loopt, mensen zijn om je heen, en de dagen vullen zich vanzelf. Totdat er iets breekt. Totdat het donker wordt — vanbinnen of om je heen — en je merkt dat niet iedereen blijft staan wanneer het moeilijk wordt. Ze zeggen weleens: in moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen. Dat klinkt als een cliché, tot het moment dat je er zelf middenin zit. Tijdens mijn mentale worsteling — een donkere periode waarin ik er slecht aan toe was — merkte ik hoe waar die woorden zijn. Mensen van wie ik dacht dat ik op ze kon bouwen, bleken ineens ver weg. Eigenlijk wist ik het al, ergens diep vanbinnen, maar nu kon ik er niet meer omheen. Voor sommigen was ik blijkbaar vooral de zorgverlener, de luisteraar, de regelaar of de geldboom. Zodra ik zelf (even) niet sterk was, (b)leek ik mijn waarde te verliezen. Dat was confronterend. Hard zelfs. Maar het was ook een moment van helderheid. Want wat overblijft na zo’n storm, is echt. Tegelijk gebeurde e...
Meer lezen

Gaslighting – als liefde langzaam aan het licht knaagt

Soms begint iets als een sprookje. Een liefde die alles lijkt te raken, waarin elk gebaar klopt, elk woord warmte draagt. Je gelooft dat dit het is — de verbinding waar je altijd naar hebt verlangd. Maar ergens onderweg begint het licht te flikkeren. Niet plots, maar langzaam. Alsof iemand zachtjes aan de knoppen draait tot je niet meer zeker weet wat echt is en wat niet. Dat is de kracht — en de wreedheid — van gaslighting. Een onzichtbare erosie van vertrouwen, die begint met liefde en eindigt in verwarring. --- De sluipende verandering Gaslighting is geen storm, maar mist. Ze sluipt binnen in kleine opmerkingen, een lachje dat eigenlijk pijn doet, een blik die afkeurt in plaats van begrijpt. Eerst lijkt het niets, maar langzaam verdwijnt er iets wezenlijks. Vriendschappen worden minder belangrijk gemaakt, keuzes worden in twijfel getrokken. De wereld, ooit vol kleur en mensen, wordt steeds kleiner. En ergens onderweg verschuift het perspectief: de ander lijkt altijd gelijk te hebben...
Meer lezen