Van persoonlijke strijd naar professionele kracht

Soms brengt het leven je precies daar waar je nooit had willen zijn. Een plek waarin alles zwaar voelt, waarin je jezelf kwijt lijkt te raken en waarin vooruitkijken eerder bedreigend dan hoopgevend is. Mijn weg daar doorheen was allesbehalve recht. Het was – en is – een hobbelige route naar herstel.

Toch heb ik gaandeweg iets belangrijks ontdekt: zelfs in de moeilijkste periodes zit potentie. Niet omdat het makkelijk is, en zeker niet omdat het wenselijk is, maar omdat je altijd een keuze houdt in hoe je ermee omgaat. Blijf je jezelf zien als slachtoffer van wat je overkomt, of besluit je – stap voor stap – weer de regie te pakken?

Wat ik ook heb geleerd: stilzitten helpt je niet. Herstel vraagt beweging. Door zelf continu mijn herstel op te zoeken en in gang te zetten – door hulpverlening te vinden, door gesprekken aan te gaan met de juiste, fijne en warme mensen, door te leren van mijn fouten en juist kansen te blijven zien – ben ik al vele stations verder gekomen dan waar ik ooit stond.

In mijn zwaarste periode heb ik twee studies afgerond: burnout coach en rouw & verlies. Dat klinkt misschien tegenstrijdig. Juist toen alles wankelde, koos ik ervoor om te leren, te verdiepen en te begrijpen. Niet omdat ik alles al op orde had, maar juist omdat ik midden in het proces zat. Die kennis gaf me houvast. Het gaf woorden aan wat ik voelde en richting aan waar ik naartoe wilde.

En dit is nog maar het begin.

Komend najaar start ik met de HBO-studie tot ervaringsdeskundige in de GGZ. Een stap die voor mij voelt als een logische én betekenisvolle voortzetting van mijn pad. Mijn eigen dynamiek en ervaringen worden daarin geen last meer, maar juist een kracht. Iets wat ik kan inzetten om anderen te helpen die zich herkennen in soortgelijke processen.

Sterker nog: ik ben bezig met het openen van mijn eigen praktijk, gericht op de dynamiek waar ik zelf uit kom. Een plek waar ruimte is voor herkenning, voor echtheid en voor groei. Waar ik niet alleen werk vanuit kennis, maar juist vanuit doorleefde ervaring.

Want als er één ding is dat ik heb geleerd, is het dit: je hoeft niet “klaar” te zijn om waardevol te zijn voor een ander. Juist het doorleven, het vallen en weer opstaan, maakt dat je op een dieper niveau kunt begrijpen en verbinden.

Mijn herstel is nog gaande. Het is geen eindpunt dat ik al bereikt heb. Maar ik weet inmiddels wel dat alles wat ik meemaak, alles wat ik leer en doorvoel, een toegevoegde waarde heeft. Niet alleen voor later, maar ook voor nu. Het helpt mij groeien, het helpt mij sterker worden en het helpt mij om mijn eigen verhaal opnieuw vorm te geven.

Ik kies er steeds opnieuw voor om niet te blijven hangen in wat me is overkomen, maar te kijken naar wat ik ermee kan doen. Dat is geen makkelijke keuze, en soms ook geen snelle. Maar wel een krachtige.

Misschien is dat wel de kern: je wordt niet bepaald door wat je overkomt, maar door wat je ermee doet.

En ik? Ik ben nog onderweg. Maar ik weet zeker dat ik hier sterker uitkom.