De rode draad van pesten: altijd bang voor de reactie van de ander

Sommige dingen draag je je hele leven met je mee. Niet omdat je dat wilt, maar omdat ze zich vastzetten — diep vanbinnen. Pesten is daar een van.
Mensen denken vaak dat het iets is van de schooltijd, dat het ophoudt zodra je volwassen wordt. Maar de waarheid is dat de woorden, blikken en klappen van vroeger soms jaren later nog na-echoën.
Ik weet dat, want ik heb het meegemaakt.

De eerste littekens

Op de lagere school werd ik jarenlang gepest. Niet alleen met woorden, maar ook met daden.
Ik werd vaak opgewacht op weg naar huis. Dan stonden ze daar — lachend, schreeuwend, duwend, slaand. En ik? Ik deed niets.
Ik slikte het in. Dag na dag.
Bang om iets te zeggen. Bang om het erger te maken. Bang voor de reactie van de ander.

Toen ik naar de MAVO ging, dacht ik dat het voorbij zou zijn. Een nieuwe start, een frisse kans.
Maar ook daar was ik opnieuw het doelwit. Alsof iemand precies aanvoelde dat ik geen weerwoord gaf.
Ik was een makkelijk slachtoffer — stil, teruggetrokken, iemand die alles over zich heen liet komen.
En hoe meer ik me inhield, hoe harder ze gingen.

Het hield niet op

Jaren later, toen ik werkte, dacht ik dat ik eindelijk een plek had gevonden waar ik mezelf kon zijn.
Maar ook daar gebeurde het weer.
Eén die vond dat we nooit genoeg deden, collega's die elkaar de hand boven het hoofd hielden, een sfeer waarin ik nooit echt werd gezien.
Vrij nemen na tachtig uur werken? “Niet de bedoeling.”
We deden het nooit goed genoeg.
En ook daar slikte ik het weer in.
Gewoon doorgaan. Niet klagen. Niet moeilijk doen.

Zelfs in mijn laatste relatie herhaalde het patroon zich.
Ik probeerde alles goed te doen. Alles te geven.
Ik wilde de perfecte partner zijn — begripvol, lief, behulpzaam.
Maar hoe meer ik gaf, hoe minder ik terugkreeg.
Tot ik op een dag besefte dat ik mezelf opnieuw was kwijtgeraakt.

De rode draad

Als ik terugkijk, zie ik een patroon.
De rode draad in mijn leven is dat ik alles toeliet zonder er iets van te vinden.
Bang voor de reactie van de ander.
Bang om iets kapot te maken.
Bang om te zeggen: tot hier en niet verder.

Maar ergens, diep vanbinnen, is er iets veranderd.
Het is nog maar klein, maar het is er: het besef dat ik er óók mag zijn.
Dat mijn stem net zo belangrijk is als die van een ander.
Dat grenzen stellen niet hetzelfde is als lastig zijn — het is een vorm van zelfrespect.

Ik leer nu om niet meer te slikken wat pijn doet.
Om te zeggen wat ik voel.
Om mezelf niet langer te verstoppen achter angst.

Misschien is dat wat heling betekent — niet dat de littekens verdwijnen, maar dat je leert dat ze bij je horen.
Dat ze je sterker maken, zachter ook.

Een oproep

Pesten laat sporen na die niemand ziet. Soms draag je ze jarenlang met je mee.
Maar je bent niet wat je is aangedaan.
Als jij dit leest en iets herkent: praat erover.
Met iemand die luistert, met iemand die begrijpt hoe zwaar zwijgen kan zijn.
En als je iemand ziet worstelen — loop niet voorbij.
Soms kan één blik, één vraag, één klein gebaar het verschil maken.

We hoeven het niet meer alleen te dragen.

“Wees een vriend, geen pestkop.”

https://www.weektegenpesten.nl/

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De Wachtkamer van de Ziel

Soms hoor je verhalen over de GGZ en denk je: het zal wel meevallen. Tot je er zelf middenin zit. Tot je merkt hoe het voelt om hulp te vragen  en dan te moeten wachten. --- Je hoort erover, je leest het in de krant, je ziet de cijfers: de wachttijden in de GGZ lopen op. Maar pas als je er zelf middenin zit, voel je wat dat echt betekent. Hulp zoeken is geen makkelijke stap. Niemand besluit zomaar: ik heb hulp nodig. Daar gaat vaak een lange strijd aan vooraf — met jezelf, met je gedachten, met de schaamte, de twijfel, de angst. En dan, eindelijk, als je die drempel over bent… kom je in een andere strijd terecht. Een strijd tegen het systeem. Een jaar is lang, als je op bent Daar waar zorg eigenlijk direct nodig is, word je op een wachtlijst gezet. “Gemiddeld zes maanden,” zeggen ze dan. Maar dat kan zomaar oplopen tot een jaar. Een jaar waarin je probeert te overleven, te functioneren, te doen alsof. Een jaar waarin het leven doorgaat, maar jij stilstaat. Het klinkt hard, maar het...
Meer lezen

In moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen

Soms lijkt het leven moeiteloos te gaan. Alles loopt, mensen zijn om je heen, en de dagen vullen zich vanzelf. Totdat er iets breekt. Totdat het donker wordt — vanbinnen of om je heen — en je merkt dat niet iedereen blijft staan wanneer het moeilijk wordt. Ze zeggen weleens: in moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen. Dat klinkt als een cliché, tot het moment dat je er zelf middenin zit. Tijdens mijn mentale worsteling — een donkere periode waarin ik er slecht aan toe was — merkte ik hoe waar die woorden zijn. Mensen van wie ik dacht dat ik op ze kon bouwen, bleken ineens ver weg. Eigenlijk wist ik het al, ergens diep vanbinnen, maar nu kon ik er niet meer omheen. Voor sommigen was ik blijkbaar vooral de zorgverlener, de luisteraar, de regelaar of de geldboom. Zodra ik zelf (even) niet sterk was, (b)leek ik mijn waarde te verliezen. Dat was confronterend. Hard zelfs. Maar het was ook een moment van helderheid. Want wat overblijft na zo’n storm, is echt. Tegelijk gebeurde e...
Meer lezen

Liefde met een narcist: hoe mijn relatie langzaam verdween

Ik dacht dat ik na 23 jaar haar liefde had teruggevonden, samen oud worden zeiden we vaak tegen elkaar. Mooie plannen maken, die ik richting en vorm gaf, vanuit mijn liefde voor haar. Zij was charmant, slim genoeg, grappig — iemand die me het gevoel gaf dat ik eindelijk écht gezien werd. Vanaf het eerste moment was het intens. Ze wist precies wat ik nodig had, leek me beter te begrijpen dan ik mezelf begreep. Wat ik niet doorhad, was dat ik langzaam in een web werd getrokken van manipulatie, controle en emotionele verwarring. Een web dat ik pas kon zien toen ik er al middenin zat. --- De betovering: het begin van alles De eerste jaren met haar waren magisch maar ook al wel hectisch en heftig. Ze gaf me het gevoel dat ik speciaal was. Ze overlaadde me met complimenten, aandacht en liefde. Alles ging liefdevol en dus voelde het goed. Wat ik toen niet wist, is dat dit gedrag een naam heeft: love bombing. Het is typisch voor narcisten: in korte tijd zetten ze iemand op een voetstuk, niet o...
Meer lezen