EMDR – stukje bij beetje het verleden ontrafelen

EMDR – stukje bij beetje het verleden ontrafelen

In augustus vielen de puzzelstukjes eindelijk op hun plaats. De woorden “meervoudige PTSS met uitgestelde expressie” kregen een gezicht – het mijne. Naast die diagnose kwamen er nog enkele andere mentale hobbels/diagnoses aan het licht. Een wirwar van draden die al jaren door mijn hoofd liepen, maar waar ik nu eindelijk voorzichtig knopen in begin te ontwarren.

Het was een harde klap om te beseffen hoe diep ik eigenlijk was gevallen. Ik had de bodem niet alleen geraakt – ik lag er. Toch is er iets in mij dat weigert om daar te blijven liggen. Met pure wilskracht, en misschien ook een vleugje koppigheid, ben ik mezelf bij elkaar aan het rapen. Stap voor stap vond ik de weg naar hulp, en uiteindelijk naar een psychologe die mij écht ziet.

De gesprekken met haar zijn soms als een warme deken, soms als een storm die oude muren omver blaast. Met EMDR gaan we laag voor laag door de herinneringen heen – niet om ze uit te wissen, maar om hun scherpe randjes te verzachten. Alsof we splinters uit een oude wond halen, zodat die eindelijk kan helen.

De behandelingen komen om de week, en ik begin te begrijpen waarom. EMDR is geen zachte bries; het is een storm die door mijn systeem raast. Mijn lichaam en geest moeten telkens opnieuw de rust hervinden na zoveel beweging vanbinnen. Het vraagt herstel, zachtheid, en de moed om te blijven staan terwijl alles in je hoofd nog na-trilt.

Het is keihard werken. Voor, tijdens en na elke sessie. Soms lijkt het alsof ik een marathon loop zonder te weten waar de finish is. Maar ergens onderweg merk ik dat ik sterker word. Dat de zwaarte iets lichter voelt. Dat ik niet meer alleen overleef, maar langzaam begin te leven.

Wat dit pad draaglijk maakt, zijn de mensen om mij heen. Sommigen staan naast me, zichtbaar en voelbaar. Anderen houden stil de wacht op de achtergrond. Hun geloof in mij – soms uitgesproken, soms stil – tilt me op op de momenten dat ik zelf even niet kan.

Herstellen van o.a. trauma's is geen rechte lijn. Het is een kronkelend pad vol schemer en licht, stilte en inzicht. Maar ik voel het: de grond onder mij is langzaam steviger aan het worden. En al is de weg nog lang, ik ben onderweg – niet terug naar wie ik was, maar naar wie ik werkelijk ben.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De Wachtkamer van de Ziel

Soms hoor je verhalen over de GGZ en denk je: het zal wel meevallen. Tot je er zelf middenin zit. Tot je merkt hoe het voelt om hulp te vragen  en dan te moeten wachten. --- Je hoort erover, je leest het in de krant, je ziet de cijfers: de wachttijden in de GGZ lopen op. Maar pas als je er zelf middenin zit, voel je wat dat echt betekent. Hulp zoeken is geen makkelijke stap. Niemand besluit zomaar: ik heb hulp nodig. Daar gaat vaak een lange strijd aan vooraf — met jezelf, met je gedachten, met de schaamte, de twijfel, de angst. En dan, eindelijk, als je die drempel over bent… kom je in een andere strijd terecht. Een strijd tegen het systeem. Een jaar is lang, als je op bent Daar waar zorg eigenlijk direct nodig is, word je op een wachtlijst gezet. “Gemiddeld zes maanden,” zeggen ze dan. Maar dat kan zomaar oplopen tot een jaar. Een jaar waarin je probeert te overleven, te functioneren, te doen alsof. Een jaar waarin het leven doorgaat, maar jij stilstaat. Het klinkt hard, maar het...
Meer lezen

In moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen

Soms lijkt het leven moeiteloos te gaan. Alles loopt, mensen zijn om je heen, en de dagen vullen zich vanzelf. Totdat er iets breekt. Totdat het donker wordt — vanbinnen of om je heen — en je merkt dat niet iedereen blijft staan wanneer het moeilijk wordt. Ze zeggen weleens: in moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen. Dat klinkt als een cliché, tot het moment dat je er zelf middenin zit. Tijdens mijn mentale worsteling — een donkere periode waarin ik er slecht aan toe was — merkte ik hoe waar die woorden zijn. Mensen van wie ik dacht dat ik op ze kon bouwen, bleken ineens ver weg. Eigenlijk wist ik het al, ergens diep vanbinnen, maar nu kon ik er niet meer omheen. Voor sommigen was ik blijkbaar vooral de zorgverlener, de luisteraar, de regelaar of de geldboom. Zodra ik zelf (even) niet sterk was, (b)leek ik mijn waarde te verliezen. Dat was confronterend. Hard zelfs. Maar het was ook een moment van helderheid. Want wat overblijft na zo’n storm, is echt. Tegelijk gebeurde e...
Meer lezen

Liefde met een narcist: hoe mijn relatie langzaam verdween

Ik dacht dat ik na 23 jaar haar liefde had teruggevonden, samen oud worden zeiden we vaak tegen elkaar. Mooie plannen maken, die ik richting en vorm gaf, vanuit mijn liefde voor haar. Zij was charmant, slim genoeg, grappig — iemand die me het gevoel gaf dat ik eindelijk écht gezien werd. Vanaf het eerste moment was het intens. Ze wist precies wat ik nodig had, leek me beter te begrijpen dan ik mezelf begreep. Wat ik niet doorhad, was dat ik langzaam in een web werd getrokken van manipulatie, controle en emotionele verwarring. Een web dat ik pas kon zien toen ik er al middenin zat. --- De betovering: het begin van alles De eerste jaren met haar waren magisch maar ook al wel hectisch en heftig. Ze gaf me het gevoel dat ik speciaal was. Ze overlaadde me met complimenten, aandacht en liefde. Alles ging liefdevol en dus voelde het goed. Wat ik toen niet wist, is dat dit gedrag een naam heeft: love bombing. Het is typisch voor narcisten: in korte tijd zetten ze iemand op een voetstuk, niet o...
Meer lezen