IVF, Drie keer hoop, drie keer verlies, drie keer pijn

Sommige dromen lijken vanzelfsprekend. Huis, liefde, kinderen.

Tot je er zelf achter komt dat de natuur soms een ander pad voor je heeft uitgestippeld.

Voor ons betekende dat: geen kinderen op een natuurlijke manier.

Dan blijft er één route over — IVF.

Drie keer mochten we het proberen.

Drie keer gooiden we alles in de strijd.

De eerste keer – vol hoop en verwachtingen

De eerste behandeling voelde als een nieuw begin.

De artsen spraken over kansen, over mogelijkheden.

Ik luisterde, knikte, deed wat er van me gevraagd werd.

Het prikken, de hormonen, het wachten — het hoorde er allemaal bij.

En ergens daarbinnen groeide hoop.

Hoop op dat ene telefoontje, op dat plusje, op dat wonder.

Maar toen kwam het bericht. Kort, zakelijk, kil.

“Het is niet gelukt.”

En dat was het dan.

Geen nazorg, geen gesprek, geen troost.

Alleen stilte — in de spreekkamer, en thuis.

De tweede keer – stilte als gezelschap

De tweede poging voelde anders. Minder naïef, meer gespannen.

Iedere stap werd zwaarder. Iedere echo, ieder telefoontje een nieuwe test van hoop.

Om ons heen bleef het stil.

Misschien wisten mensen niet wat ze moesten zeggen.

Misschien wilden ze niet storen.

Maar stilte kan hard zijn.

Want wat zeg je tegen iemand die rouwt om iets wat nooit echt is geweest,

maar toch zó echt voelde?

De derde keer – het breekpunt

Bij de derde poging was er weinig over van die eerste hoop.

Ik was moe. Niet alleen lichamelijk, maar diep vanbinnen.

De kracht om te blijven geloven was er bijna niet meer.

Toen ook deze poging mislukte, voelde het alsof er iets in mij brak.

Er werd niet gepraat. Niet door haar. Niet door mij.

Schaamte? Verdriet? Boosheid? Alles liep door elkaar heen.

En daarbij kreeg ik ook nog de schuld.

Alsof ik had gefaald.

Nu – de stilte na de storm

Als ik nu terugkijk, voel ik vooral onverwerkt verdriet.

Drie behandelingen. Drie verliezen. Drie keer pijn of nee pijn voor altijd. Zeker als het door je volgende relatie tegen je wordt gebruikt, wanneer het haar uitkomt. Waarvoor? Je pijn te doen, omdat het haar een goed gevoel geeft en of dommigheid en niet weten wat je zegt.

Zoveel emoties die ik toen niet durfde te voelen, laat staan te delen.

IVF kan een uitkomst zijn.

Maar het is ook een proces dat geestelijk alles van je vraagt.

Het haalt je door elkaar, het vreet aan je,

en toch moet je weer opstaan, glimlachen, “sterk” zijn.

Niemand vertelt je hoe stil het kan zijn na zo’n traject.

Hoe zwaar het weegt om te doen alsof het allemaal wel gaat.

Maar vandaag kies ik ervoor om niet meer te zwijgen.

Want elk verlies verdient erkenning. Zeker als dat verlies een mensje kon zijn.

Ook het verlies dat niemand zag.