ADD als ontbrekend puzzelstukje? De ontdekking die mijn verhaal compleet maakt

De afgelopen tijd voelt alsof ik midden in een levenspuzzel zit waar ik al jaren mee worstel zonder ooit het voorbeeldplaatje te hebben gezien. Ik wist dat er ergens logica moest zitten in de chaos van mijn hoofd en mijn gevoelens, maar ik kon het nooit precies aanwijzen.

Nu kijk ik opnieuw — met hulp, met moed, met vermoeidheid, maar ook met hoop.

En vooral: ik kijk niet meer alleen.

Ik word gedragen door lieve mensen om me heen: mijn psycholoog, mijn moeder, mijn beste vriend, mijn dominee, sommige collega's. En daarnaast door wat ik lees, wat ik hoor, de verhalen van anderen die hetzelfde hebben meegemaakt, én door het luisteren naar mijn eigen geest — iets wat ik jarenlang niet durfde.

Een van de meest verhelderde, maar ook bevrijdende momenten was een gesprek met mijn moeder zeer recent We doken samen de familiegeschiedenis in, de erfelijke lijn, de patronen die we beiden herkennen. Het was alsof ons leven in elkaar klikte.

De symptomen die ik altijd zag als mijn eigen tekortkomingen, bleken ook in haar te leven:

Impulsief gedrag, (ook in kopen).

Innerlijke onrust en snel afgeleid zijn.

Dingen vol enthousiasme beginnen maar niet afmaken.

Een hoofd dat alle kanten opschiet.

Chaotisch denken, chaotisch zijn.

Moeite om een planning vast te houden.

Instructies die halverwege verdwijnen in het hoofd

Besluiteloosheid, of juist impulsief beslissen omdat kiezen te veel energie kost.

Moeite met tijd inschatten.

Enorm vergeetachtig zijn, spullen kwijt raken, niet meer weten waar iets ligt.

Emotionele wisselingen die je overvallen.

Onzekerheid, bang om te falen, bang voor wat anderen zullen denken, daardoor pleasen en behagen en geen nee zeggen.

Een hoofd vol zorgen waar niets mee gebeurt. Piekeren.

Slecht slapen, oververmoeid zijn.

Een laag zelfbeeld.

Stemmingsproblemen.

We herkenden elkaar op zoveel punten dat het bijna pijnlijk was — en tegelijk voelde het alsof er eindelijk licht op viel.

Een leven lang compenseren

Achteraf zie ik hoe ik mezelf mijn hele leven heb proberen aan te passen.

Hoe ik me bekwaamd heb in allerlei compensaties om maar zo “normaal mogelijk” te functioneren. Dit was ook nodig kijkend naar alle trauma's, die in mijn leven zich hebben genesteld in mij.

Ik loste problemen grotendeels in mezelf op — of eigenlijk: ik duwde ze weg, diep weg.

En jarenlang dacht ik dat dit gewoon was hoe je moest overleven. Dat iedereen dat deed. Dat ik me gewoon niet zo moest aanstellen.

Totdat ik instortte.

Eenmaal in een mentale crisis voelde ik wat ik mezelf jarenlang had aangedaan.

Het besef kwam binnen als een mokerslag: dit is zelfverraad geweest.

En dat voelde ik in alles.

Het maakte me verdrietig op een manier die bijna lichamelijk pijn deed.

Maar ook woedend — op mezelf, op de omstandigheden, op het feit dat ik nooit eerder durfde te zeggen: "hé, ik kan dit niet alleen".

Ik heb mijn hele leven weggedoken.

Iedereen behaagd, gepolijst, gepleased.

Nooit nee durven zeggen.

Mijn grenzen genegeerd tot mijn lichaam en geest op waren.

Tot er een ruïne overbleef.

ADD als ontbrekend puzzelstuk

Toen ik begon te lezen over ADD, vielen dingen eindelijk in een kader. Niet omdat een label alles oplost, maar omdat er ineens woorden waren voor patronen waar ik mijn hele leven tegenaan liep.

Steeds werd het duidelijker dat dit niet op zichzelf stond.

Dat er een samenhang is — een drieluik dat vaker voorkomt:

meervoudige PTSS, een zware depressieve stoornis en ADD.

Geen losse problemen, maar een systeem dat elkaar beïnvloedt en versterkt.

En dat inzicht bracht iets bijzonders met zich mee: eindelijk viel er rust over de chaos.

Niet omdat alles is opgelost, maar omdat ik nu begrijp waar het vandaan komt.

Omdat ik zie dat het niet gaat over falen of zwakte, maar over een brein dat anders werkt dan ik dacht.

Waar ik nu sta

Ik ben nog steeds aan het puzzelen.

Sommige stukken passen meteen, andere draai ik tien keer rond voor ze logisch worden. Sommige leg ik even weg omdat ik er nog niet aan toe ben.

Maar voor het eerst zie ik de contouren ontstaan.

Voor het eerst durf ik zonder schaamte te zeggen dat ik mijn leven lang heb gevochten zonder de juiste tools — en dat ik nu wél hulp mag aannemen.

Ik voel verdriet over hoe hard ik ben geweest voor mezelf.

Maar ook trots dat ik nu de moed heb om dit pad te bewandelen.

En hoop — echte hoop — dat ik mezelf niet opnieuw hoef te verliezen in dat oude patroon van pleasen, wegduiken en overleven.

Mijn verhaal is nog niet af, maar ik zie eindelijk waarheen het kan groeien.

En dat is misschien wel het meest helende van alles.