Versie 2.0 – Mezelf opnieuw uitvinden na een leven vol geven

Er komt een moment in je leven waarop alles wat je hebt weggeduwd, alles wat je hebt verdragen, alles wat je hebt gegeven zonder grenzen… ineens terugkomt. Hard. Onontkoombaar. Bij mij gebeurde dat onlangs. Diagnose: meervoudige PTSS met uitgestelde expressie. Een zware depressieve stoornis. En "misschien" ook ADD, waar nu onderzoek naar loopt. Daarnaast jaren lang slachtoffer geweest van narsistische "mishandeling/misbruik", wat NSS opleverde.


Het klinkt als veel — en dat is het ook. Maar het is ook eerlijk. Het is de waarheid die eindelijk boven komt drijven na jaren lang leven in het teken van anderen. Anderen die gebruik maakten van mijn loyaliteit, of ronduit misbruik van mijn goedheid. Vooral relaties hebben daar een grote rol in gespeeld. De laatste in het bijzonder. Ik labelde het als een relatie, maar dat was een illusie waar ik me aan vast hield. Een eigen identiteit had ik niet of was al 50 jaar opzij gezet. Dit door alles wat er toen begon.

Maar ondanks dat alles… vallen de losse eindjes nu eindelijk samen. Alsof de puzzel die ik al die jaren in losse stukjes met me meedroeg, nu langzaam één geheel begint te vormen.

Het donker achter me laten

2025 is zwaar. Pijnlijk zwaar. Maar ik heb besloten dat 2026 licht moet worden. Ademruimte. Een nieuw begin. Niet omdat het vanzelf komt — maar omdat ik het zélf ga bouwen.

Gelukkig sta ik er niet alleen voor. Mijn moeder, mijn dominee, mijn beste vriend, mijn psycholoog, een paar collega’s… mensen die wérkelijk zien wat er speelt, die blijven. Die niet weglopen als het lastig wordt. En tegelijk ontdek ik wie dat niet kan. Te spannend? Te dichtbij? Te moeilijk te begrijpen? Te druk in hun eigen bubbel. Te belangrijk jezelf vinden.

Misschien. Maar dat is oké. Want één van de belangrijkste lessen die ik nu leer, is dat ik keuzes mag maken die goed zijn voor mij. Ook als dat betekent dat sommige mensen "verdwijnen" uit mijn leven.

Mijn nichtje begrijpt het als geen ander. Zij heeft dezelfde weg gelopen en staat op het punt waar ik naartoe groei. Haar motto is simpel en briljant: “En door.”

Bewust leven: in alles

Dat motto neem ik nu mee in alles:
In relaties,
Het leven,
Met eten,
In het drinken,
In het geloof, 
In mijn werk, 
In mijn privé

Ik heb een aflevering van Chef’s Table met Jamie Oliver onlangs gekeken. Hij heeft het over gezond eten voor de jeugd, maar ik realiseer me: dit gaat niet alleen over kinderen. Dit gaat over ons allemaal. Over wake-up calls die we te lang negeren.

En ik héb mijn wake-up call gehad.

Gezond leven, écht leven

Dit is waar ik naartoe ga:

Sporten: hardlopen, 1/4 marathon Rotterdam en langeafstandswandelingen, dit jaar weer de Nijmeegse Vierdaagse. Bewegen om te voelen dat ik leef.

Biologisch eten: zoveel mogelijk straks uit mijn eigen moestuin. Verbinding met de grond waar ik op sta.

Weinig tot geen alcohol: helderheid boven verdoving.

Geen suikers: geen schommelingen meer die mijn lichaam en geest uit balans halen.

Luisteren naar mijn lichaam: omdat het al die jaren al zachtjes fluisterde, maar ik niet luisterde.


Van product naar mens

Jarenlang heb ik mezelf uitgewoond. Ik was een product van verwachtingen, verplichtingen, relaties die me leeg trokken, rollen die ik moest vervullen.

Maar nu niet meer.

Nu word ik mens.
Een nieuwe versie.
Versie 2.0.

En dat voelt niet alleen als overleven…
maar als eindelijk beginnen met leven.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De Wachtkamer van de Ziel

Soms hoor je verhalen over de GGZ en denk je: het zal wel meevallen. Tot je er zelf middenin zit. Tot je merkt hoe het voelt om hulp te vragen  en dan te moeten wachten. --- Je hoort erover, je leest het in de krant, je ziet de cijfers: de wachttijden in de GGZ lopen op. Maar pas als je er zelf middenin zit, voel je wat dat echt betekent. Hulp zoeken is geen makkelijke stap. Niemand besluit zomaar: ik heb hulp nodig. Daar gaat vaak een lange strijd aan vooraf — met jezelf, met je gedachten, met de schaamte, de twijfel, de angst. En dan, eindelijk, als je die drempel over bent… kom je in een andere strijd terecht. Een strijd tegen het systeem. Een jaar is lang, als je op bent Daar waar zorg eigenlijk direct nodig is, word je op een wachtlijst gezet. “Gemiddeld zes maanden,” zeggen ze dan. Maar dat kan zomaar oplopen tot een jaar. Een jaar waarin je probeert te overleven, te functioneren, te doen alsof. Een jaar waarin het leven doorgaat, maar jij stilstaat. Het klinkt hard, maar het...
Meer lezen

In moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen

Soms lijkt het leven moeiteloos te gaan. Alles loopt, mensen zijn om je heen, en de dagen vullen zich vanzelf. Totdat er iets breekt. Totdat het donker wordt — vanbinnen of om je heen — en je merkt dat niet iedereen blijft staan wanneer het moeilijk wordt. Ze zeggen weleens: in moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen. Dat klinkt als een cliché, tot het moment dat je er zelf middenin zit. Tijdens mijn mentale worsteling — een donkere periode waarin ik er slecht aan toe was — merkte ik hoe waar die woorden zijn. Mensen van wie ik dacht dat ik op ze kon bouwen, bleken ineens ver weg. Eigenlijk wist ik het al, ergens diep vanbinnen, maar nu kon ik er niet meer omheen. Voor sommigen was ik blijkbaar vooral de zorgverlener, de luisteraar, de regelaar of de geldboom. Zodra ik zelf (even) niet sterk was, (b)leek ik mijn waarde te verliezen. Dat was confronterend. Hard zelfs. Maar het was ook een moment van helderheid. Want wat overblijft na zo’n storm, is echt. Tegelijk gebeurde e...
Meer lezen

Liefde met een narcist: hoe mijn relatie langzaam verdween

Ik dacht dat ik na 23 jaar haar liefde had teruggevonden, samen oud worden zeiden we vaak tegen elkaar. Mooie plannen maken, die ik richting en vorm gaf, vanuit mijn liefde voor haar. Zij was charmant, slim genoeg, grappig — iemand die me het gevoel gaf dat ik eindelijk écht gezien werd. Vanaf het eerste moment was het intens. Ze wist precies wat ik nodig had, leek me beter te begrijpen dan ik mezelf begreep. Wat ik niet doorhad, was dat ik langzaam in een web werd getrokken van manipulatie, controle en emotionele verwarring. Een web dat ik pas kon zien toen ik er al middenin zat. --- De betovering: het begin van alles De eerste jaren met haar waren magisch maar ook al wel hectisch en heftig. Ze gaf me het gevoel dat ik speciaal was. Ze overlaadde me met complimenten, aandacht en liefde. Alles ging liefdevol en dus voelde het goed. Wat ik toen niet wist, is dat dit gedrag een naam heeft: love bombing. Het is typisch voor narcisten: in korte tijd zetten ze iemand op een voetstuk, niet o...
Meer lezen