De dag waarop ‘ooit’ verdween

Soms komt het besef niet zachtjes binnen.

Soms slaat het leven even hard op tafel.

De afgelopen tijd waren/zijn er vele mentale hobbels. Van die hobbels die je niet even wegwuift met “het komt wel goed”. 

En toen was daar dat ene moment, tijdens een ziekenhuisbezoek, waarop iemand plots stierf en ik de eerste die hulp bood. Niet aangekondigd. Niet symbolisch. Gewoon: hier en nu, en daarna niet meer.

En ineens kijk je anders.

Niet alleen naar die ander, maar naar jezelf.

Hoeveel tijd heb IK eigenlijk nog?

Hopelijk nog veel. Maar niemand kan het beloven. En precies dát maakt dat ik mezelf nu vragen stel die ik te lang heb uitgesteld.

Niet later.

Niet “ooit”.

Maar nu.

Waar word ik écht blij van?

Niet van moeten.

Niet van voldoen aan verwachtingen.

Niet van altijd maar doorgaan.

Ik word blij van rust in mijn hoofd. Van ruimte om te ademen. Van gesprekken die ergens over gaan. Van creativiteit, van schrijven, van maken. Van lachen zonder reden. Van wakker worden zonder dat mijn eerste gedachte stress is.

Van leven dat niet alleen praktisch klopt, maar ook gevoelsmatig.

Wat inspireert me nu?

Eerlijkheid. Kwetsbaarheid. Mensen die hun eigen pad durven lopen, ook als dat schuurt. Verhalen van mensen die opnieuw begonnen zijn, niet omdat het makkelijk was, maar omdat het nodig was.

De natuur inspireert me. Stilte. Langzamer leven. Minder prikkels en meer betekenis.

En vreemd genoeg inspireert zelfs de dood. Niet uit angst, maar als herinnering dat tijd kostbaar is en niet bedoeld om alleen maar te overleven.

Wat zou ik nog graag willen doen?

Ik wil dingen doen waar mijn hart sneller van gaat kloppen, niet mijn agenda.

Ik wil creëren, delen, reizen – al is het soms alleen maar in mijn hoofd of op papier.

Ik wil mezelf toestemming geven om keuzes te maken die goed voelen, ook als ze niet logisch lijken voor anderen.

Ik wil minder wachten op het perfecte moment. Want dat moment bestaat niet.

Waar zou ik graag willen zijn?

Op een plek waar ik mezelf mag zijn.

Waar de dagen niet worden opgeslokt door haast.

Waar ik me verbonden voel — met mensen, met mezelf, met het leven.

Dat kan een andere plek zijn, maar ook gewoon een andere manier van leven, hier.

En met wie?

Met mensen die echt kijken.

Die luisteren zonder meteen te willen oplossen.

Die me laten lachen, spiegelen, uitdagen en vasthouden als het even niet gaat.

Misschien zijn dat er maar een paar. Dat is genoeg.

Oud worden is mooi

Maar alleen als dat laatste stuk van je leven is ingericht met antwoorden op deze vragen.

Niet gevuld met spijt over alles wat je niet hebt gedaan omdat het “niet het juiste moment” was.

De laatste tijd heeft het leven te vaak en te duidelijk laten zien dat een reset nodig is. Geen kleine update, maar een echte herstart. Terug naar wat ertoe doet.

Niet omdat ik bang ben voor de dood.

Maar omdat ik wil leven zolang ik hier ben.

Misschien is dit geen crisis.

Misschien is dit eindelijk helderheid.