kop of munt

Kop of munt

Naast de mentale strijd die ik al langere tijd voer — CPTSS met uitgestelde expressie, een zware depressieve stoornis en het verwerken van NSS — is er nu een nieuwe laag bijgekomen. Alsof het leven even besloot dat het nog niet ingewikkeld genoeg was. De onduidelijkheid rondom mijn fysieke gezondheid hangt als een schaduw over alles heen.
Het is een spannende tijd. Wordt het iets simpels, iets tijdelijks, iets wat met een paar aanpassingen weer voorbijgaat? Of begint hier een langdurig traject van onderzoeken, behandelingen, wachten, hopen en weer wachten? 
Vandaag vinden alle onderzoeken plaats. En dezezelfde week volgt de uitslag. Dat klinkt overzichtelijk, maar zo voelt het niet.

Het voelt als kop of munt.

Alsof alles waar ik al zo hard voor vecht even op één worp wordt gezet.
Wat het extra beladen maakt, is dat ik dit keer tegenover een serieuze arts zit. Geen arts-assistent meer, geen halve antwoorden of het gevoel dat ik mezelf telkens opnieuw moet bewijzen. Dat geeft ergens rust, maar maakt het ook confronterender. Dit is echt. Dit telt. Dit doet ertoe.

En toch… ondanks alles. Ondanks de vermoeidheid die dieper zit dan alleen in mijn lichaam. Ondanks de mentale bagage die ik elke dag met me meedraag. Ondanks de angst voor wat komen gaat — blijven we vechten.

Niet omdat het makkelijk is.
Niet omdat ik me altijd sterk voel.
Maar omdat stoppen geen optie is.
Soms is vechten niets heroïsch. Soms is het gewoon opstaan, ademhalen en het volgende gesprek aangaan. Soms is het wachten op uitslagen terwijl je hoofd alle scenario’s al honderd keer heeft afgespeeld. En soms is vechten simpelweg blijven bestaan, zelfs wanneer alles in je schreeuwt dat het te veel is.

Deze week beslist niets wie ik ben. Wat de uitslag ook wordt — ik ben er nog. En zolang dat zo is, blijven we vechten.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De Wachtkamer van de Ziel

Soms hoor je verhalen over de GGZ en denk je: het zal wel meevallen. Tot je er zelf middenin zit. Tot je merkt hoe het voelt om hulp te vragen  en dan te moeten wachten. --- Je hoort erover, je leest het in de krant, je ziet de cijfers: de wachttijden in de GGZ lopen op. Maar pas als je er zelf middenin zit, voel je wat dat echt betekent. Hulp zoeken is geen makkelijke stap. Niemand besluit zomaar: ik heb hulp nodig. Daar gaat vaak een lange strijd aan vooraf — met jezelf, met je gedachten, met de schaamte, de twijfel, de angst. En dan, eindelijk, als je die drempel over bent… kom je in een andere strijd terecht. Een strijd tegen het systeem. Een jaar is lang, als je op bent Daar waar zorg eigenlijk direct nodig is, word je op een wachtlijst gezet. “Gemiddeld zes maanden,” zeggen ze dan. Maar dat kan zomaar oplopen tot een jaar. Een jaar waarin je probeert te overleven, te functioneren, te doen alsof. Een jaar waarin het leven doorgaat, maar jij stilstaat. Het klinkt hard, maar het...
Meer lezen

In moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen

Soms lijkt het leven moeiteloos te gaan. Alles loopt, mensen zijn om je heen, en de dagen vullen zich vanzelf. Totdat er iets breekt. Totdat het donker wordt — vanbinnen of om je heen — en je merkt dat niet iedereen blijft staan wanneer het moeilijk wordt. Ze zeggen weleens: in moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen. Dat klinkt als een cliché, tot het moment dat je er zelf middenin zit. Tijdens mijn mentale worsteling — een donkere periode waarin ik er slecht aan toe was — merkte ik hoe waar die woorden zijn. Mensen van wie ik dacht dat ik op ze kon bouwen, bleken ineens ver weg. Eigenlijk wist ik het al, ergens diep vanbinnen, maar nu kon ik er niet meer omheen. Voor sommigen was ik blijkbaar vooral de zorgverlener, de luisteraar, de regelaar of de geldboom. Zodra ik zelf (even) niet sterk was, (b)leek ik mijn waarde te verliezen. Dat was confronterend. Hard zelfs. Maar het was ook een moment van helderheid. Want wat overblijft na zo’n storm, is echt. Tegelijk gebeurde e...
Meer lezen

Liefde met een narcist: hoe mijn relatie langzaam verdween

Ik dacht dat ik na 23 jaar haar liefde had teruggevonden, samen oud worden zeiden we vaak tegen elkaar. Mooie plannen maken, die ik richting en vorm gaf, vanuit mijn liefde voor haar. Zij was charmant, slim genoeg, grappig — iemand die me het gevoel gaf dat ik eindelijk écht gezien werd. Vanaf het eerste moment was het intens. Ze wist precies wat ik nodig had, leek me beter te begrijpen dan ik mezelf begreep. Wat ik niet doorhad, was dat ik langzaam in een web werd getrokken van manipulatie, controle en emotionele verwarring. Een web dat ik pas kon zien toen ik er al middenin zat. --- De betovering: het begin van alles De eerste jaren met haar waren magisch maar ook al wel hectisch en heftig. Ze gaf me het gevoel dat ik speciaal was. Ze overlaadde me met complimenten, aandacht en liefde. Alles ging liefdevol en dus voelde het goed. Wat ik toen niet wist, is dat dit gedrag een naam heeft: love bombing. Het is typisch voor narcisten: in korte tijd zetten ze iemand op een voetstuk, niet o...
Meer lezen