Verbonden, juist als het stil voelt

Collega’s laten ieder op hun eigen manier zien wat medeleven is.
Een kaart met zorgvuldig gekozen woorden, soms vergezeld van een klein presentje.
Een appje, precies op het juiste moment, met bemoedigende woorden die meer doen dan ze misschien zelf beseffen.
Mooie, persoonlijke gesprekken met inhoud — geen haast, geen oppervlakkigheid.
Een kopje koffie dat meer is dan koffie alleen.
Een uitje, een wandeling door de stad of het bos, samen even ademhalen.
Een hapje eten, samen aan tafel, waar het leven weer heel even normaal voelt.
Maar ook een kaart met persoonlijke boodschappen van een klas met studenten.

Als je thuis zit met een flinke mentale breuk, kan het voelen alsof de wereld voor jou stil is komen te staan. Alsof iedereen doorgaat, terwijl jij achterblijft. En ergens sluipt dan de gedachte binnen: ze zullen me wel vergeten.
Maar niets is minder waar.

Ik vergeet hen zeker niet. Ik ga ook langs het werk, al is het maar even. Mijn neus laten zien, een handdruk, een omhelsing, een glimlach. Niet omdat het moet, maar omdat ik daar de verbinding voel. Verbindingen die niet vanzelfsprekend zijn, maar die juist in moeilijke tijden zichtbaar worden — en die ik wil blijven vinden en behouden.

Juist dan besef ik: ook in zware periodes sta je niet alleen.
Al voelt dat soms wel zo. Heel sterk zelfs.
Iedere vorm van connectie met mensen die dit vanuit zichzelf doen, zonder verplichting, zonder verwachting, is goud waard. Dat zijn de mooiste connecties.
Echte aandacht. Echte nabijheid.
Mens tot mens.
En misschien is dat wel het belangrijkste om te onthouden:
zelfs als jouw wereld even stil lijkt te staan, klopt er ergens altijd een hart dat aan je denkt.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De Wachtkamer van de Ziel

Soms hoor je verhalen over de GGZ en denk je: het zal wel meevallen. Tot je er zelf middenin zit. Tot je merkt hoe het voelt om hulp te vragen  en dan te moeten wachten. --- Je hoort erover, je leest het in de krant, je ziet de cijfers: de wachttijden in de GGZ lopen op. Maar pas als je er zelf middenin zit, voel je wat dat echt betekent. Hulp zoeken is geen makkelijke stap. Niemand besluit zomaar: ik heb hulp nodig. Daar gaat vaak een lange strijd aan vooraf — met jezelf, met je gedachten, met de schaamte, de twijfel, de angst. En dan, eindelijk, als je die drempel over bent… kom je in een andere strijd terecht. Een strijd tegen het systeem. Een jaar is lang, als je op bent Daar waar zorg eigenlijk direct nodig is, word je op een wachtlijst gezet. “Gemiddeld zes maanden,” zeggen ze dan. Maar dat kan zomaar oplopen tot een jaar. Een jaar waarin je probeert te overleven, te functioneren, te doen alsof. Een jaar waarin het leven doorgaat, maar jij stilstaat. Het klinkt hard, maar het...
Meer lezen

In moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen

Soms lijkt het leven moeiteloos te gaan. Alles loopt, mensen zijn om je heen, en de dagen vullen zich vanzelf. Totdat er iets breekt. Totdat het donker wordt — vanbinnen of om je heen — en je merkt dat niet iedereen blijft staan wanneer het moeilijk wordt. Ze zeggen weleens: in moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen. Dat klinkt als een cliché, tot het moment dat je er zelf middenin zit. Tijdens mijn mentale worsteling — een donkere periode waarin ik er slecht aan toe was — merkte ik hoe waar die woorden zijn. Mensen van wie ik dacht dat ik op ze kon bouwen, bleken ineens ver weg. Eigenlijk wist ik het al, ergens diep vanbinnen, maar nu kon ik er niet meer omheen. Voor sommigen was ik blijkbaar vooral de zorgverlener, de luisteraar, de regelaar of de geldboom. Zodra ik zelf (even) niet sterk was, (b)leek ik mijn waarde te verliezen. Dat was confronterend. Hard zelfs. Maar het was ook een moment van helderheid. Want wat overblijft na zo’n storm, is echt. Tegelijk gebeurde e...
Meer lezen

Liefde met een narcist: hoe mijn relatie langzaam verdween

Ik dacht dat ik na 23 jaar haar liefde had teruggevonden, samen oud worden zeiden we vaak tegen elkaar. Mooie plannen maken, die ik richting en vorm gaf, vanuit mijn liefde voor haar. Zij was charmant, slim genoeg, grappig — iemand die me het gevoel gaf dat ik eindelijk écht gezien werd. Vanaf het eerste moment was het intens. Ze wist precies wat ik nodig had, leek me beter te begrijpen dan ik mezelf begreep. Wat ik niet doorhad, was dat ik langzaam in een web werd getrokken van manipulatie, controle en emotionele verwarring. Een web dat ik pas kon zien toen ik er al middenin zat. --- De betovering: het begin van alles De eerste jaren met haar waren magisch maar ook al wel hectisch en heftig. Ze gaf me het gevoel dat ik speciaal was. Ze overlaadde me met complimenten, aandacht en liefde. Alles ging liefdevol en dus voelde het goed. Wat ik toen niet wist, is dat dit gedrag een naam heeft: love bombing. Het is typisch voor narcisten: in korte tijd zetten ze iemand op een voetstuk, niet o...
Meer lezen