Mijn leven 2.0 begint hier

Soms kijk ik terug naar waar ik nog maar acht maanden geleden stond… en dan kan ik bijna niet bevatten hoeveel er in zo’n relatief korte tijd is veranderd.

De groei die ik in deze 8 maanden heb doorgemaakt, is voor mij bijna onbeschrijfelijk.

Na alles wat er in mijn leven is gebeurd, de diagnoses die zijn vastgesteld, en de bodem die ik afgelopen zomer heb geraakt, kwam er ook iets anders op gang. Juist op dat diepste punt, op het moment dat ik dacht dat ik niet verder kon, werd er tegelijkertijd iets in mij 

wakker.

Een beweging.

Een keuze.

Een innerlijk besluit.

Ik wilde niet langer alleen overleven.

Ik wilde leven.

Ik wilde een nieuw leven.

Een nieuw bestaan.

Versie 2.0 van mezelf.

Niet alleen voor mezelf, maar ook om een voorbeeld te kunnen zijn voor anderen. Om mezelf in de spiegel aan te kunnen kijken en te weten: ik ben niet blijven staan. Ik heb niet opgegeven. Ik heb niet toegestaan dat alles wat mij is overkomen, mijn eindstation werd.

Ik wilde niet later hoeven voelen of horen dat ik stil ben blijven staan, dat ik niets heb gedaan, niets heb geleerd, niets heb opgebouwd uit de pijn.

Dus met de kracht die ik ergens diep van binnen heb teruggevonden, ben ik aan de slag gegaan.

Met herstel.

Met heling.

Met bouwen.

Niet omdat het makkelijk was.

Maar omdat ik wist: dit is mijn moment om te kiezen voor mezelf.

En ja… het leven heeft me daarin ook niet gespaard.

In vijf maanden tijd kreeg ik maar liefst drie operaties. Drie momenten waarop ik letterlijk en figuurlijk werd afgeremd. Momenten waarop mijn lichaam zei: stop even. Momenten waarop ik opnieuw werd geconfronteerd met kwetsbaarheid, grenzen en afhankelijkheid.

Maar wat bijzonder is: die operaties hebben me niet laten ontsporen.

Integendeel.

Ze hebben me juist nóg meer laten inzien hoe waardevol het leven is.

Hoe belangrijk het is om niet uit te stellen.

Hoe essentieel het is om te voelen: ik leef nu.

Ook de patiënten die ik ben tegengekomen, en hun eigen verhalen van ziekte, strijd en verlies, hebben me daarin geraakt. Zij laten mij zien dat het leven niet wacht. Dat je niet eindeloos moet blijven uitstellen wat je diep van binnen allang weet.

Dat je nu moet leven.

Nu moet kiezen.

Nu moet doen wat je hart je ingeeft.

En dus stelde ik mezelf de vraag:

Wat wil ik eigenlijk écht?

En het antwoord werd steeds helderder.

Ik wil:

- een praktijk opzetten voor slachtoffers van narcistisch misbruik en relationeel trauma;

- op mijn eigen tempo diploma’s behaald op het gebied van burn-out, rouw en verlies;

- terug naar school om een Post-HBO te volgen als ervaringsdeskundige;

- minder gaan werken, zodat ik mijn energie beter kan verdelen en bewuster kan leven;

- mijn prepensioen tien jaar naar voren halen, door bewust mijn overwaarde in te zetten;

- een boek schrijven over narcistisch misbruik en relationeel trauma.

Als ik dit zo opschrijf, voel ik vooral één ding:

ik ben niet meer dezelfde persoon als acht maanden geleden.

Ik ben zachter geworden, maar ook sterker.

Kwetsbaarder, maar ook krachtiger.

Bewuster. Wijzer. Eerlijker. Meer in contact met wie ik werkelijk ben.

De oude versie van mij was vooral aan het overleven.

De versie van nu is aan het opstaan.

Aan het kiezen.

Aan het bouwen.

Aan het worden.

En nee, ik ben er nog niet.

Dit is nog maar het begin.

Maar wat ik wél weet, is dat ik trots ben.

Trots dat ik, ondanks alles wat me heeft gebroken, toch weer ben gaan bewegen.

Trots dat ik herstel niet alleen zie als genezen, maar als transformeren.

Trots dat ik de pijn niet langer alleen draag, maar omzet in betekenis.

Misschien is dat wel de grootste groei van allemaal:

Dat ik niet langer alleen wil overleven…

maar dat ik mijn leven wil gebruiken.

Voor mezelf.

Voor mijn toekomst.

En voor anderen die nog midden in hun donkerste stuk zitten.

Want als ik íéts heb geleerd in deze acht maanden, dan is het dit:

Zelfs vanaf de bodem kun je opnieuw beginnen.

En soms ontstaat juist daar de krachtigste versie van jezelf