Bijna weer volledig terug
Soms sta je ergens middenin en besef je pas achteraf hoeveel stappen je eigenlijk hebt gezet. De afgelopen periode stond voor mij in het teken van herstel, opbouwen en vooral luisteren naar wat wel en niet mogelijk is. Daarom voelt het extra bijzonder om te merken dat ik inmiddels alweer bijna volledig mag en kan werken in mijn huidige baan als docent.
Wat me daarbij misschien nog wel het meest opvalt, is hoeveel energie ik krijg van het contact met studenten. De gesprekken in de klas, de vragen die worden gesteld, de momenten waarop iemand ineens een inzicht krijgt of enthousiast wordt over een onderwerp; dat zijn precies de dingen die mij eraan herinneren waarom ik dit werk zo graag doe. Waar werken soms energie kost, levert het me op dit moment juist ook veel energie op.
Naast het lesgeven ben ik in een prettig en beheersbaar tempo bezig met de administratie voor het nieuwe schooljaar. Geen haastwerk, geen eindeloze to-do-lijsten die in één keer moeten worden afgewerkt, maar stap voor stap vooruit. Juist die afgepaste snelheid zorgt ervoor dat het werk overzichtelijk blijft en dat er ruimte is om kwaliteit te leveren zonder mezelf voorbij te lopen.
En wat dan misschien wel het mooiste is: je zit er ook zo weer volledig in. Regelmatig heb ik het gevoel alsof ik nooit ben weggeweest. De routines komen terug, de werkzaamheden voelen vertrouwd en het contact met collega's en studenten is weer vanzelfsprekend. Tegelijkertijd weet ik dat er wel degelijk iets veranderd is.
Ik ben namelijk teruggekomen met nieuwe uitgangspunten. Waar ik vroeger misschien alles tegelijk wilde oppakken, kies ik er nu bewust voor om prioriteiten te stellen. Niet alles hoeft vandaag af. Niet alles hoeft tegelijkertijd. Dat besef geeft rust.
Een ander belangrijk uitgangspunt is dat de laptop op het werk blijft. Waar werk vroeger gemakkelijk mee naar huis ging, maak ik nu bewust de keuze om werk en privé beter van elkaar te scheiden. Als de werkdag voorbij is, mag er ook echt ruimte zijn voor ontspanning, persoonlijke ontwikkeling en herstel.
Het afgelopen jaar heeft mij bovendien op meerdere vlakken gevormd. Door het volgen van twee studies heb ik nieuwe kennis opgedaan, andere perspectieven leren kennen en mezelf verder ontwikkeld. Die inzichten neem ik niet alleen mee in mijn eigen leven, maar ook de klas in. Onderwijs gaat immers niet alleen over vakinhoud, maar ook over groei, reflectie en het vermogen om jezelf te blijven ontwikkelen.
Daarnaast hebben de ervaringen van het afgelopen jaar mij als mens veranderd. Drie operaties, het herstel dat daarop volgde en het verwerken van ervaringen binnen de dynamiek van narcisme hebben mij lessen geleerd die je niet uit boeken haalt. Lessen over veerkracht, grenzen stellen, zelfrespect en het belang van luisteren naar je eigen signalen. Het zijn ervaringen die soms zwaar waren, maar die ook hebben bijgedragen aan meer zelfinzicht en persoonlijke groei.
Ik merk bovendien dat grenzen stellen me steeds beter afgaat. Niet omdat ik minder betrokken ben, maar juist omdat ik heb geleerd dat duurzaam functioneren begint bij goed voor jezelf zorgen. Grenzen aangeven voelt steeds minder als iets moeilijks en steeds meer als een vanzelfsprekend onderdeel van een gezond en evenwichtig leven.
Als ik terugkijk op de afgelopen periode, overheerst vooral dankbaarheid. Dankbaar voor de ruimte om weer op te bouwen, voor het vertrouwen dat ik heb gekregen en voor het feit dat ik weer met plezier kan doen waar mijn hart ligt: lesgeven en studenten begeleiden in hun ontwikkeling.
De weg terug was misschien niet altijd recht, maar het voelt goed om te merken dat ik weer bijna volledig terug ben. Niet als dezelfde docent als voorheen, maar als een docent die rijker is aan kennis, levenservaring en zelfinzicht. Iemand die heeft geleerd dat je niet alles tegelijk hoeft te doen, dat herstel tijd vraagt en dat gezonde grenzen geen beperking zijn, maar juist de basis vormen om duurzaam van betekenis te kunnen zijn voor anderen.
Met vertrouwen kijk ik vooruit naar het nieuwe schooljaar. Niet om terug te keren naar hoe het was, maar om verder te bouwen op wat ik onderweg heb geleerd. Dat voelt misschien wel als de grootste winst van allemaal.
Reacties
Een reactie posten