Toen de zon weer doorbrak
Afgelopen jaar voelde soms alsof de zon compleet verdwenen was.
Niet een paar donkere dagen, maar een periode waarin alles draaide om overleven. Dieptes. Trauma’s. Diagnoses die ineens woorden gaven aan dingen waar ik jarenlang geen grip op had. Stilstand, terwijl de wereld gewoon doorging.
Ik heb gezocht naar de juiste hulp. Gevochten tegen mezelf. Geprobeerd overeind te blijven terwijl mijn lichaam en hoofd iets anders wilden. Er waren momenten van berusting, momenten van wanhoop en momenten waarop ik simpelweg niet wist hoe ik verder moest.
Drie operaties later, waaronder een spoedoperatie, leerde ik opnieuw wat herstellen eigenlijk betekent. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Herstellen is accepteren dat groei niet recht omhoog gaat. Het is vallen, teruggeworpen worden en tóch weer opstaan.
In die periode zag ik ook wie er echt bleef.
Mijn moeder stond iedere dag naast me. Met zorg, geduld en liefde die niet in woorden uit te leggen zijn. Op dagen dat ik het zelf niet meer zag zitten, bleef zij geloven dat het beter zou worden. De zorgen die zij om mij heeft gehad, draag ik met me mee. Onvervangbaar. Onvoorwaardelijk.
Tegelijkertijd waren er ook mensen die afstand namen. Vriendschappen en collegiale contacten waarvan ik dacht dat ze sterker waren. Dat deed pijn, misschien juist omdat je in moeilijke tijden ontdekt wie echt blijft staan wanneer het leven even niet meer gezellig of makkelijk is. Inmiddels heb ik geleerd om sommige mensen ook bewust op afstand te houden. Niet uit boosheid, maar uit rust en zelfbescherming.
Gelukkig kwamen er ook nieuwe mensen op mijn pad. Nieuwe vriendschappen ontstonden en bestaande banden werden sterker. Mijn beste vriend groeide uit tot een vaste steunpilaar in een periode waarin ik mezelf soms volledig kwijt was.
Therapieën die eerst zwaar en confronterend voelden, begonnen uiteindelijk lucht te geven. Voor het eerst voelde ik ruimte in mijn hoofd in plaats van alleen maar druk. Langzaam begon ik patronen te begrijpen, emoties toe te laten en mezelf niet langer alleen te zien als iemand die moest overleven.
Ook in geloof ben ik gaan zoeken. In de stilte, in vragen, in momenten waarop ik het zelf niet meer wist. En ergens onderweg heb ik daarin ook iets gevonden. Rust. Vertrouwen. Hoop. Niet omdat alles ineens makkelijk werd, maar omdat ik voelde dat ik het niet allemaal alleen hoefde te dragen.
Ik leerde rode vlaggen herkennen. Grenzen stellen. Kiezen voor zelfbehoud zonder mezelf schuldig te voelen.
En misschien nog wel het belangrijkste: ik leerde weer genieten van kleine dingen.
Rust vinden in de natuur. Op de Wadden even ademhalen en voelen dat stilte soms meer zegt dan duizend gesprekken. De zon op je gezicht. Een wandeling zonder haast. Energie terugkrijgen. Weer kunnen werken. Plannen maken in plaats van alleen maar de dagen doorkomen.
Langzaam kwam het leven terug.
Ik kijk nu vooruit. Naar de Vierdaagse van Nijmegen. Naar vakanties. Naar nieuwe herinneringen. Naar het opnieuw ontdekken van wie ik ben geworden na alles wat er gebeurd is.
Maar deze periode heeft me nog iets anders gebracht: een doel.
Komend jaar start ik met een hbo-studie en werk ik toe naar het openen van mijn eigen praktijk. Want de GGZ werkt vaak vanuit kaders, protocollen en theorieën. Dat heeft absoluut waarde. Maar wat ik heb gemist, is iemand die écht begrijpt hoe het voelt om zelf door het donker te gaan.
Soms heb je geen perfect handboek nodig. Soms heb je iemand nodig die naast je kan zitten en oprecht kan zeggen:
“Ik weet hoe zwaar het kan zijn. En ik weet ook dat er weer licht komt.”
Het leven heeft me het afgelopen jaar gebroken, gevormd en opnieuw opgebouwd.
En voor het eerst in lange tijd kan ik zeggen:
De zon schijnt weer.
Het leven lacht me weer toe.
Reacties
Een reactie posten