Een jaar verschil: van overleven naar leven

Een jaar verschil: van overleven naar leven

Soms kijk je terug en besef je dat een jaar eigenlijk een heel leven kan zijn.

Precies een jaar geleden zat ik op een plek waarvan ik nooit had gedacht dat ik daar terecht zou komen. Ik kreeg de diagnoses depressie en complexe PTSS (CPTSS). Woorden die niet alleen een naam gaven aan wat er speelde, maar ook confronterend duidelijk maakten hoe lang ik eigenlijk al aan het overleven was in plaats van aan het leven.

Mijn weken werden gevuld met twee wekelijkse bezoeken aan de psycholoog. Intensieve gesprekken waarin laag voor laag werd afgepeld wat jarenlang verborgen was gebleven. Daarnaast waren er de gesprekken met mijn dominee. Gesprekken die anders waren dan therapie, maar minstens zo waardevol. Ze boden rust, hoop, perspectief en herinnerden mij eraan dat er zelfs in de donkerste periodes licht kan blijven bestaan.

Er begon een proces van verwerken. Niet alleen van trauma's, maar ook van jarenlang leven binnen de dynamiek van narcisme. Een wereld waarin grenzen vervagen, je jezelf kwijtraakt en voortdurend aan jezelf gaat twijfelen. Langzaam leerde ik herkennen wat er werkelijk was gebeurd. Niet om in het verleden te blijven hangen, maar om het verleden eindelijk een plek te kunnen geven.

EMDR-behandelingen hielpen om herinneringen hun emotionele lading te laten verliezen. Stap voor stap kwam er ruimte. Ruimte om weer adem te halen. Ruimte om mezelf opnieuw te leren kennen.

En nu...

Vandaag kreeg ik een bericht waar ik een jaar geleden alleen maar van had kunnen dromen.

Ik ben toegelaten tot de post-hbo opleiding Ervaringsdeskundigheid bij professionele zorg- en dienstverleners aan Windesheim.

Toen ik de toelatingsmail las, voelde dat als veel meer dan een bevestiging van een opleiding. Het voelde als een bevestiging van mijn reis. Een bewijs dat pijn niet het einde hoeft te zijn van je verhaal.

Het afgelopen jaar is er ongelooflijk veel veranderd.

Ik rondde twee post-hbo opleidingen af: Burn-outcoaching en Rouw & Verlies. Niet omdat ik diploma's wilde verzamelen, maar omdat ik ontdekte dat juist mijn eigen ervaringen van betekenis kunnen zijn voor anderen.

Onlangs begon ik weer vanuit re-integratie aan mijn huidige werk. Daar mag ik onder andere twee klassen als mentor begeleiden. Misschien wel het mooiste onderdeel van mijn werk zijn de gesprekken die daaruit ontstaan. Jongeren die zich gezien voelen. Luisteren zonder oordeel. Aanwezig mogen zijn. Van betekenis zijn. Dat is iets wat ik een jaar geleden nauwelijks voor mogelijk hield.

Ook privé veranderde er veel.

Ik leerde nieuwe mensen kennen. Mensen die energie geven in plaats van kosten. Vriendschappen waarin wederkerigheid vanzelfsprekend is. 
Samen met beste vriend Casper maakten we uitstapjes die verder gingen dan gezelligheid alleen. Mooie gesprekken, verdieping, inhoud, ontdekken. 
Verder boekte ik vakanties naar prachtige plekken in de wereld. Niet meer vluchten, maar bewust leven.

En nu mag daar opnieuw een hoofdstuk aan worden toegevoegd.

De opleiding tot ervaringsdeskundige.

Voor veel mensen is het misschien "gewoon" een opleiding. Voor mij is het een volgende stap richting een droom die steeds concreter wordt: het openen van mijn eigen praktijk. Een praktijk waarin mensen die vastlopen in de dynamiek van narcisme een veilige plek vinden. Omdat ik weet hoe het voelt. Omdat ik weet hoe ingewikkeld herstel kan zijn. Maar vooral omdat ik inmiddels ook weet dat herstel mogelijk is.

Misschien stopt het daar niet eens.

Heel voorzichtig begint er nog een nieuwe droom te ontstaan. Misschien wil ik na deze opleiding wel een master volgen. Niet uit ambitie alleen, maar vanuit verlangen om mijn kennis en ervaring door te geven. Om ooit als docent binnen het hbo anderen te inspireren en op te leiden.

Als iemand mij precies een jaar geleden had verteld dat dit mijn toekomst zou zijn, had ik hem waarschijnlijk niet geloofd.

Maar hier sta ik.

Niet omdat alle littekens verdwenen zijn.

Niet omdat alles ineens makkelijk is.

Maar omdat ik heb geleerd dat je verleden niet je bestemming hoeft te bepalen.

Ik ben sterker geworden. Niet harder, maar zachter waar het kan en duidelijker waar het moet. Ik herken gedrag sneller. Ik bewaak mijn grenzen. Ik durf voor mezelf te kiezen zonder schuldgevoel. En misschien wel het belangrijkste: ik heb mezelf teruggevonden.

Sommige mensen noemen het herstel.

Ik noem het een wedergeboorte.

Niet omdat de oude versie van mij er niet meer mag zijn, maar omdat alles wat ik heb meegemaakt uiteindelijk niet mijn einde bleek te zijn, maar het begin van iets nieuws.

Martijn 2.0.

Niet perfect.

Wel echt.

En misschien is dat uiteindelijk de mooiste versie die er bestaat.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De Wachtkamer van de Ziel

Soms hoor je verhalen over de GGZ en denk je: het zal wel meevallen. Tot je er zelf middenin zit. Tot je merkt hoe het voelt om hulp te vragen  en dan te moeten wachten. --- Je hoort erover, je leest het in de krant, je ziet de cijfers: de wachttijden in de GGZ lopen op. Maar pas als je er zelf middenin zit, voel je wat dat echt betekent. Hulp zoeken is geen makkelijke stap. Niemand besluit zomaar: ik heb hulp nodig. Daar gaat vaak een lange strijd aan vooraf — met jezelf, met je gedachten, met de schaamte, de twijfel, de angst. En dan, eindelijk, als je die drempel over bent… kom je in een andere strijd terecht. Een strijd tegen het systeem. Een jaar is lang, als je op bent Daar waar zorg eigenlijk direct nodig is, word je op een wachtlijst gezet. “Gemiddeld zes maanden,” zeggen ze dan. Maar dat kan zomaar oplopen tot een jaar. Een jaar waarin je probeert te overleven, te functioneren, te doen alsof. Een jaar waarin het leven doorgaat, maar jij stilstaat. Het klinkt hard, maar het...
Meer lezen

In moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen

Soms lijkt het leven moeiteloos te gaan. Alles loopt, mensen zijn om je heen, en de dagen vullen zich vanzelf. Totdat er iets breekt. Totdat het donker wordt — vanbinnen of om je heen — en je merkt dat niet iedereen blijft staan wanneer het moeilijk wordt. Ze zeggen weleens: in moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen. Dat klinkt als een cliché, tot het moment dat je er zelf middenin zit. Tijdens mijn mentale worsteling — een donkere periode waarin ik er slecht aan toe was — merkte ik hoe waar die woorden zijn. Mensen van wie ik dacht dat ik op ze kon bouwen, bleken ineens ver weg. Eigenlijk wist ik het al, ergens diep vanbinnen, maar nu kon ik er niet meer omheen. Voor sommigen was ik blijkbaar vooral de zorgverlener, de luisteraar, de regelaar of de geldboom. Zodra ik zelf (even) niet sterk was, (b)leek ik mijn waarde te verliezen. Dat was confronterend. Hard zelfs. Maar het was ook een moment van helderheid. Want wat overblijft na zo’n storm, is echt. Tegelijk gebeurde e...
Meer lezen

Gaslighting – als liefde langzaam aan het licht knaagt

Soms begint iets als een sprookje. Een liefde die alles lijkt te raken, waarin elk gebaar klopt, elk woord warmte draagt. Je gelooft dat dit het is — de verbinding waar je altijd naar hebt verlangd. Maar ergens onderweg begint het licht te flikkeren. Niet plots, maar langzaam. Alsof iemand zachtjes aan de knoppen draait tot je niet meer zeker weet wat echt is en wat niet. Dat is de kracht — en de wreedheid — van gaslighting. Een onzichtbare erosie van vertrouwen, die begint met liefde en eindigt in verwarring. --- De sluipende verandering Gaslighting is geen storm, maar mist. Ze sluipt binnen in kleine opmerkingen, een lachje dat eigenlijk pijn doet, een blik die afkeurt in plaats van begrijpt. Eerst lijkt het niets, maar langzaam verdwijnt er iets wezenlijks. Vriendschappen worden minder belangrijk gemaakt, keuzes worden in twijfel getrokken. De wereld, ooit vol kleur en mensen, wordt steeds kleiner. En ergens onderweg verschuift het perspectief: de ander lijkt altijd gelijk te hebben...
Meer lezen