Vlieland – even ademhalen

Vlieland – even ademhalen

In een periode waarin zowel het fysiek als wel mentaal onrustig aanvoelden, één van diagnoses en operaties, werd het steeds duidelijker: het was tijd om te ontspannen.

Door stil te staan. Door afstand te nemen. Door rust te zoeken.

Samen met vriend Casper vertrok ik richting Vlieland voor een lang weekend. Geen groot plan, geen volle agenda. Alleen de oversteek, het eiland en tijd.

Zodra je aankomt, voel je het al. Vlieland dwingt niets af, het laat je landen. Geen auto’s, geen haast, geen constante prikkels. 

Waar we twee jaar geleden nog door de drukte van New York liepen — omringd door sirenes, lawaai, drukte en snelheid — kozen we nu bewust voor het tegenovergestelde. Een autoloos, rustiek eiland, waar de wind en de zee het tempo bepalen.

Het weekend bestond uit precies datgene wat nodig was. Lange wandelingen door de duinen en over het strand, waar gedachten vanzelf stiller werden. Bezinning zonder dat het geforceerd voelde. De natuur die niet vraagt om aandacht, maar die je vanzelf krijgt. ’s Avonds het haardvuur, lokale versnaperingen, goede gesprekken en mooie verhalen die ontstaan wanneer er ruimte is om echt te luisteren.

Het was geen ontsnapping in de zin van weglopen, maar eerder een reset. Even uitloggen van het vaste land. Geen notificaties die roepen, geen verplichtingen die trekken. Alleen het moment, de omgeving en het gezelschap. Een medicijn met fijne bijwerkingen.

Wat blijft, zijn de mooie herinneringen. Klein, maar waardevol. Het besef dat rust geen luxe is, maar noodzaak. En dat je soms niet ver hoeft te reizen om te ontdekken dat vertraging precies is wat je nodig hebt.
Vlieland gaf ons dat. En daarvoor ben ik dankbaar.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De Wachtkamer van de Ziel

Soms hoor je verhalen over de GGZ en denk je: het zal wel meevallen. Tot je er zelf middenin zit. Tot je merkt hoe het voelt om hulp te vragen  en dan te moeten wachten. --- Je hoort erover, je leest het in de krant, je ziet de cijfers: de wachttijden in de GGZ lopen op. Maar pas als je er zelf middenin zit, voel je wat dat echt betekent. Hulp zoeken is geen makkelijke stap. Niemand besluit zomaar: ik heb hulp nodig. Daar gaat vaak een lange strijd aan vooraf — met jezelf, met je gedachten, met de schaamte, de twijfel, de angst. En dan, eindelijk, als je die drempel over bent… kom je in een andere strijd terecht. Een strijd tegen het systeem. Een jaar is lang, als je op bent Daar waar zorg eigenlijk direct nodig is, word je op een wachtlijst gezet. “Gemiddeld zes maanden,” zeggen ze dan. Maar dat kan zomaar oplopen tot een jaar. Een jaar waarin je probeert te overleven, te functioneren, te doen alsof. Een jaar waarin het leven doorgaat, maar jij stilstaat. Het klinkt hard, maar het...
Meer lezen

In moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen

Soms lijkt het leven moeiteloos te gaan. Alles loopt, mensen zijn om je heen, en de dagen vullen zich vanzelf. Totdat er iets breekt. Totdat het donker wordt — vanbinnen of om je heen — en je merkt dat niet iedereen blijft staan wanneer het moeilijk wordt. Ze zeggen weleens: in moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen. Dat klinkt als een cliché, tot het moment dat je er zelf middenin zit. Tijdens mijn mentale worsteling — een donkere periode waarin ik er slecht aan toe was — merkte ik hoe waar die woorden zijn. Mensen van wie ik dacht dat ik op ze kon bouwen, bleken ineens ver weg. Eigenlijk wist ik het al, ergens diep vanbinnen, maar nu kon ik er niet meer omheen. Voor sommigen was ik blijkbaar vooral de zorgverlener, de luisteraar, de regelaar of de geldboom. Zodra ik zelf (even) niet sterk was, (b)leek ik mijn waarde te verliezen. Dat was confronterend. Hard zelfs. Maar het was ook een moment van helderheid. Want wat overblijft na zo’n storm, is echt. Tegelijk gebeurde e...
Meer lezen

Liefde met een narcist: hoe mijn relatie langzaam verdween

Ik dacht dat ik na 23 jaar haar liefde had teruggevonden, samen oud worden zeiden we vaak tegen elkaar. Mooie plannen maken, die ik richting en vorm gaf, vanuit mijn liefde voor haar. Zij was charmant, slim genoeg, grappig — iemand die me het gevoel gaf dat ik eindelijk écht gezien werd. Vanaf het eerste moment was het intens. Ze wist precies wat ik nodig had, leek me beter te begrijpen dan ik mezelf begreep. Wat ik niet doorhad, was dat ik langzaam in een web werd getrokken van manipulatie, controle en emotionele verwarring. Een web dat ik pas kon zien toen ik er al middenin zat. --- De betovering: het begin van alles De eerste jaren met haar waren magisch maar ook al wel hectisch en heftig. Ze gaf me het gevoel dat ik speciaal was. Ze overlaadde me met complimenten, aandacht en liefde. Alles ging liefdevol en dus voelde het goed. Wat ik toen niet wist, is dat dit gedrag een naam heeft: love bombing. Het is typisch voor narcisten: in korte tijd zetten ze iemand op een voetstuk, niet o...
Meer lezen