Leven 2.0: sterker, wijzer en met meer rust

Leven 2.0: sterker, wijzer en met meer rust

Soms verandert een jaar alles.

Een jaar geleden had ik me niet kunnen voorstellen dat ik dit zou schrijven. Het was een periode waarin een mentale breakdown, fysieke beperkingen en drie operaties mijn wereld klein maakten. Mijn agenda werd vervangen door afspraken in het ziekenhuis en psychologen. Mijn energie verdween. Waar ik altijd vooruitkeek, was het toen al een overwinning als ik de dag doorkwam.

Herstellen is iets waar weinig mensen je echt op kunnen voorbereiden. Het gaat niet alleen over littekens die zichtbaar zijn, maar juist over de onzichtbare strijd. Leren accepteren dat je lichaam en geest tijd nodig hebben. Dat rust geen luxe is, maar een noodzaak. Dat je niet altijd hoeft te vechten om vooruit te komen.

Toch gebeurde er iets bijzonders.

Langzaam kwam er weer ruimte. Niet om terug te gaan naar wie ik was, maar om te ontdekken wie ik nu ben. Misschien wel een betere versie. Niet sterker omdat alles weer hetzelfde is, maar juist omdat ik heb geleerd wat echt belangrijk is.

Ik ben weer volledig aan het werk. Maar wel anders. Bewuster. Rustiger. Met meer aandacht voor de mensen tegenover me. In de gesprekken met mijn LOB-studenten merk ik dat die ervaringen me iets hebben gebracht. Ik luister anders. Stel andere vragen. Zie sneller wat iemand nodig heeft. Misschien is dat ook wel de reden dat ik regelmatig zulke mooie complimenten krijg over de gesprekken die we voeren. Complimenten die raken, omdat ze laten zien dat juist kwetsbaarheid ook kracht kan worden.

Ik noem het mijn leven 2.0.

Niet perfect. Niet zonder uitdagingen. Maar wel een leven waarin ik bewuster kies. Waarin gezondheid, rust en echte verbinding belangrijker zijn geworden dan altijd maar doorgaan.

En dan is daar ineens de zomer.

Vorig jaar voelde de zomervakantie als een periode waarin ik vooral moest proberen te blijven staan. Er was geen energie om plannen te maken. Geen ruimte om op te laden, omdat de batterij simpelweg leeg was.

Dit jaar is dat anders.

Nu mag ik die ruimte wél pakken. Er staan mooie momenten op de planning: Duitsland met Casper, de Vierdaagse van Nijmegen en Valencia alleen bezoeken. Stuk voor stuk ervaringen waar ik naar uitkijk. En alsof dat nog niet genoeg is, staat ook Corsica voor de herfst al op de kalender.

Niet omdat ik alles moet beleven. Maar omdat ik weer kan genieten van vooruitkijken.

Misschien is dat wel de grootste winst van het afgelopen jaar.

Niet dat alles weer hetzelfde is geworden, maar dat ik heb geleerd hoe kostbaar het heden is. Dat gezondheid niet vanzelfsprekend is. Dat rust je sterker maakt. En dat geluk vaak zit in de kleine momenten die je vroeger misschien voorbijliep.

Mijn motto is dan ook eenvoudiger dan ooit:

Leef in het heden, het duurt maar even.

En juist daarom geniet ik vandaag. Van de gesprekken, de reizen die komen gaan, de mensen om me heen en vooral van het besef dat na een donker hoofdstuk altijd weer licht kan verschijnen.

Niet als dezelfde persoon als voorheen.

Maar als iemand die sterker, wijzer en vooral rustiger is geworden. Dat is misschien wel de mooiste winst van allemaal.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De Wachtkamer van de Ziel

Soms hoor je verhalen over de GGZ en denk je: het zal wel meevallen. Tot je er zelf middenin zit. Tot je merkt hoe het voelt om hulp te vragen  en dan te moeten wachten. --- Je hoort erover, je leest het in de krant, je ziet de cijfers: de wachttijden in de GGZ lopen op. Maar pas als je er zelf middenin zit, voel je wat dat echt betekent. Hulp zoeken is geen makkelijke stap. Niemand besluit zomaar: ik heb hulp nodig. Daar gaat vaak een lange strijd aan vooraf — met jezelf, met je gedachten, met de schaamte, de twijfel, de angst. En dan, eindelijk, als je die drempel over bent… kom je in een andere strijd terecht. Een strijd tegen het systeem. Een jaar is lang, als je op bent Daar waar zorg eigenlijk direct nodig is, word je op een wachtlijst gezet. “Gemiddeld zes maanden,” zeggen ze dan. Maar dat kan zomaar oplopen tot een jaar. Een jaar waarin je probeert te overleven, te functioneren, te doen alsof. Een jaar waarin het leven doorgaat, maar jij stilstaat. Het klinkt hard, maar het...
Meer lezen

In moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen

Soms lijkt het leven moeiteloos te gaan. Alles loopt, mensen zijn om je heen, en de dagen vullen zich vanzelf. Totdat er iets breekt. Totdat het donker wordt — vanbinnen of om je heen — en je merkt dat niet iedereen blijft staan wanneer het moeilijk wordt. Ze zeggen weleens: in moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen. Dat klinkt als een cliché, tot het moment dat je er zelf middenin zit. Tijdens mijn mentale worsteling — een donkere periode waarin ik er slecht aan toe was — merkte ik hoe waar die woorden zijn. Mensen van wie ik dacht dat ik op ze kon bouwen, bleken ineens ver weg. Eigenlijk wist ik het al, ergens diep vanbinnen, maar nu kon ik er niet meer omheen. Voor sommigen was ik blijkbaar vooral de zorgverlener, de luisteraar, de regelaar of de geldboom. Zodra ik zelf (even) niet sterk was, (b)leek ik mijn waarde te verliezen. Dat was confronterend. Hard zelfs. Maar het was ook een moment van helderheid. Want wat overblijft na zo’n storm, is echt. Tegelijk gebeurde e...
Meer lezen

Gaslighting – als liefde langzaam aan het licht knaagt

Soms begint iets als een sprookje. Een liefde die alles lijkt te raken, waarin elk gebaar klopt, elk woord warmte draagt. Je gelooft dat dit het is — de verbinding waar je altijd naar hebt verlangd. Maar ergens onderweg begint het licht te flikkeren. Niet plots, maar langzaam. Alsof iemand zachtjes aan de knoppen draait tot je niet meer zeker weet wat echt is en wat niet. Dat is de kracht — en de wreedheid — van gaslighting. Een onzichtbare erosie van vertrouwen, die begint met liefde en eindigt in verwarring. --- De sluipende verandering Gaslighting is geen storm, maar mist. Ze sluipt binnen in kleine opmerkingen, een lachje dat eigenlijk pijn doet, een blik die afkeurt in plaats van begrijpt. Eerst lijkt het niets, maar langzaam verdwijnt er iets wezenlijks. Vriendschappen worden minder belangrijk gemaakt, keuzes worden in twijfel getrokken. De wereld, ooit vol kleur en mensen, wordt steeds kleiner. En ergens onderweg verschuift het perspectief: de ander lijkt altijd gelijk te hebben...
Meer lezen