Beleven in plaats van overleven.

Soms komt een vakantie precies op het moment dat je hem nodig hebt. Niet om zoveel mogelijk te zien of te doen, maar juist om stil te staan. Om op adem te komen. Dat was onze week in Herscheid, diep in het Sauerland.

Een week samen met Casper. Een week waarin de agenda leeg was, behalve één doel: wandelen. Kilometers maken als voorbereiding op de Nijmeegse Vierdaagse die een week later op mij wachtte. Maar al snel merkten we dat deze vakantie veel meer werd dan een trainingsweek.

Na een jaar dat voor ons beiden in het teken stond van herstel, voelde deze plek als een cadeau. Een plek waar niets hoefde en alles mocht. Waar de hectiek van thuis langzaam naar de achtergrond verdween en de rust zich vanzelf meester maakte van onze gedachten.

Herscheid is zo'n dorp waar het lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan. Geen drukte, geen haast. Alleen glooiende heuvels, uitgestrekte weilanden, dichte bossen en eindeloze vergezichten. Hier bepaalden niet de klok of de agenda ons ritme, maar de natuur.

Iedere wandeling bracht iets nieuws. Soms liepen we onder een dreigende lucht, waarbij donkere onweerswolken zich opstapelden boven de heuvels. Het landschap kreeg daardoor iets indrukwekkends; de felle groene velden staken prachtig af tegen de bijna zwarte hemel. Alsof de natuur wilde laten zien hoe mooi contrast kan zijn.

Op andere momenten brak juist de zon door. Dan kleurde de avondlucht goud, graasden de koeien onverstoorbaar in de weiden en leek alles even stil te vallen. Geen woorden nodig. Alleen kijken. Luisteren. Genieten.

De verschillende weersoorten voelden bijna symbolisch. Net als het afgelopen jaar. Donkere dagen en lichte momenten. Regen en zon. Tegenslag en hoop. Juist die afwisseling maakte het landschap zo bijzonder. En misschien gold dat ook wel voor het leven.

Tijdens onze wandelingen hadden we alle tijd. Tijd om te praten. Tijd om stil te zijn. Tijd om gedachten de ruimte te geven. Iedere kilometer voelde niet alleen als een stap richting de Vierdaagse, maar ook als een stap verder in ons eigen herstel.

Langzaam veranderde het gevoel van moeten in mogen. Van volhouden naar vertrouwen. De energie kwam terug, niet ineens, maar in kleine stukjes. Met iedere heuvel die we beklommen, iedere bosrand die we passeerden en ieder uitzicht dat ons even liet stilstaan.

Het Sauerland gaf ons precies wat we nodig hadden: rust. Niet de rust van niets doen, maar de rust die ontstaat wanneer je weer in verbinding komt met jezelf. Waar de stilte niet leeg voelt, maar juist vol zit met nieuwe kracht.

Toen we aan het einde van de week onze spullen weer inpakte, namen we meer mee naar huis dan alleen vermoeide benen en mooie foto's. We namen frisse energie mee. Dankbaarheid. En het besef dat herstel niet alleen zit in genezen, maar ook in weer durven genieten.

De Nijmeegse Vierdaagse zou een week later beginnen. Natuurlijk waren de kilometers belangrijk geweest. Maar misschien was de grootste voorbereiding wel dat we in Herscheid hadden geleerd om weer te beleven in plaats van alleen maar te overleven.

En soms is dat de mooiste bestemming die je kunt bereiken.