Vierdaagse Nijmegen 2026: een belofte ingelost


21 juli 2026. De eerste dag van de Nijmeegse Vierdaagse. Een week waar ik al een jaar naar had uitgekeken. Niet alleen omdat ik weer zou gaan wandelen, maar vooral omdat ik mezelf een belofte had gedaan.

Vorig jaar stond ik op donderdagmiddag langs de route. Niet als deelnemer, maar als bezoeker in slechte staat met toen ook een lange weg te gaan, net zoals een Nijmeegse 4 daagse. Dat was een confronterend moment. Terwijl duizenden wandelaars over de Via Gladiola richting de finish liepen, wist ik één ding zeker: in 2026 loop ik hier weer. Die gedachte bleef het hele jaar in mijn hoofd zitten. En nu was het zover.

De 4 daagse week had ik mijn thuisbasis in Hotel Blue. Een uitstekende keuze, zo bleek al snel. Het hotel ligt op loopafstand van de Wedren, waardoor de vroege ochtenden nét iets minder zwaar voelden. De kamer was comfortabel, de service was uitstekend en na een lange wandeldag was het heerlijk om daar weer terug te komen. Zo'n fijne plek maakt tijdens de Vierdaagse echt het verschil.

Dag 1 – Elst: een vliegende start

De eerste wandeldag, de dag van Elst, verliep eigenlijk precies zoals je hoopt. De benen voelden goed, het tempo zat er lekker in en de kilometers vlogen voorbij. Zonder al te veel moeite werd de eerste dag afgevinkt. Dat geeft vertrouwen voor de rest van de week. De sfeer langs de route was zoals altijd fantastisch en het voelde geweldig om weer onderdeel te zijn van dit bijzondere evenement.

Dag 2 – Regen, blaren en doorzetten

De tweede dag was een ander verhaal. Het miezerige weer maakte de omstandigheden een stuk minder prettig. Natte voeten, de linker sok aan de rechter voet en rechts aan links en lange afstanden zijn zelden een goede combinatie en dat bleek ook nu. Langzaam maar zeker begonnen de eerste blaren zich te melden.

Na de finish was een bezoek aan de blarenpoli van het Rode Kruis onvermijdelijk. De vrijwilligers stonden weer klaar om iedereen zo goed mogelijk te helpen. Het is indrukwekkend hoeveel werk daar iedere dag wordt verzet. Met verzorgde voeten en een flinke dosis pijnstilling en optimisme kon ik me weer richten op de volgende dag.

Dag 3 – Vroeg uit de veren en verrassend soepel

De wekker om vier uur 's ochtends blijft misschien wel het zwaarste onderdeel van de Vierdaagse. Opstarten ging moeizaam, maar zodra we eenmaal onderweg waren, liep het verrassend goed. Zelfs zo goed dat we uiteindelijk moesten wachten tot twaalf uur voordat de finishregistratie weer open was en we onze scan konden halen.

Dat is een luxeprobleem waar je vooraf niet snel aan denkt.

Na de finish wachtte opnieuw de blarenpoli. Dit keer lag er een behoorlijke klus op tafel. De voeten hadden inmiddels flink wat te verduren gehad. Gelukkig deden de mensen van het Rode Kruis opnieuw fantastisch werk. Zonder hun inzet zou de Vierdaagse voor veel deelnemers een stuk moeilijker zijn.

Dag 4 – Genieten van de Via Gladiola

En dan breekt ineens de laatste dag aan. De Via Gladiola. Misschien wel de mooiste wandeldag van het jaar.

We besloten bewust een "rustiger" tempo aan te houden. Niet omdat het niet sneller kon, maar omdat we wilden genieten. Van de mensen langs de kant, de muziek, de bloemen, de aanmoedigingen en het besef dat de finish steeds dichterbij kwam.

Na alle kilometers, de regen, de blaren en de vroege ochtenden voelde iedere stap richting de Wedren bijzonder. De finish betekende veel meer dan alleen het behalen van een medaille. Het was het moment waarop een belofte aan mezelf werd ingelost.

Voor de vierde keer mocht ik de Nijmeegse Vierdaagse succesvol afronden.

Terugkijkend

Iedere Vierdaagse heeft zijn eigen verhaal. Deze editie zal ik me vooral herinneren als de week waarin ik terugkwam na een jaar vol terugvechten maar ook zeker motivatie. Van het confronterende moment als toeschouwer in 2025 tot de euforie van de finish in 2026.

De Vierdaagse blijft een evenement waarin je jezelf tegenkomt. Soms gaat het moeiteloos, soms doet iedere stap pijn. Maar juist dat maakt de finish zo bijzonder.

Op naar de volgende uitdaging. Want één ding is zeker: de Vierdaagse laat je nooit meer helemaal los.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De Wachtkamer van de Ziel

Soms hoor je verhalen over de GGZ en denk je: het zal wel meevallen. Tot je er zelf middenin zit. Tot je merkt hoe het voelt om hulp te vragen  en dan te moeten wachten. --- Je hoort erover, je leest het in de krant, je ziet de cijfers: de wachttijden in de GGZ lopen op. Maar pas als je er zelf middenin zit, voel je wat dat echt betekent. Hulp zoeken is geen makkelijke stap. Niemand besluit zomaar: ik heb hulp nodig. Daar gaat vaak een lange strijd aan vooraf — met jezelf, met je gedachten, met de schaamte, de twijfel, de angst. En dan, eindelijk, als je die drempel over bent… kom je in een andere strijd terecht. Een strijd tegen het systeem. Een jaar is lang, als je op bent Daar waar zorg eigenlijk direct nodig is, word je op een wachtlijst gezet. “Gemiddeld zes maanden,” zeggen ze dan. Maar dat kan zomaar oplopen tot een jaar. Een jaar waarin je probeert te overleven, te functioneren, te doen alsof. Een jaar waarin het leven doorgaat, maar jij stilstaat. Het klinkt hard, maar het...
Meer lezen

In moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen

Soms lijkt het leven moeiteloos te gaan. Alles loopt, mensen zijn om je heen, en de dagen vullen zich vanzelf. Totdat er iets breekt. Totdat het donker wordt — vanbinnen of om je heen — en je merkt dat niet iedereen blijft staan wanneer het moeilijk wordt. Ze zeggen weleens: in moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen. Dat klinkt als een cliché, tot het moment dat je er zelf middenin zit. Tijdens mijn mentale worsteling — een donkere periode waarin ik er slecht aan toe was — merkte ik hoe waar die woorden zijn. Mensen van wie ik dacht dat ik op ze kon bouwen, bleken ineens ver weg. Eigenlijk wist ik het al, ergens diep vanbinnen, maar nu kon ik er niet meer omheen. Voor sommigen was ik blijkbaar vooral de zorgverlener, de luisteraar, de regelaar of de geldboom. Zodra ik zelf (even) niet sterk was, (b)leek ik mijn waarde te verliezen. Dat was confronterend. Hard zelfs. Maar het was ook een moment van helderheid. Want wat overblijft na zo’n storm, is echt. Tegelijk gebeurde e...
Meer lezen

Gaslighting – als liefde langzaam aan het licht knaagt

Soms begint iets als een sprookje. Een liefde die alles lijkt te raken, waarin elk gebaar klopt, elk woord warmte draagt. Je gelooft dat dit het is — de verbinding waar je altijd naar hebt verlangd. Maar ergens onderweg begint het licht te flikkeren. Niet plots, maar langzaam. Alsof iemand zachtjes aan de knoppen draait tot je niet meer zeker weet wat echt is en wat niet. Dat is de kracht — en de wreedheid — van gaslighting. Een onzichtbare erosie van vertrouwen, die begint met liefde en eindigt in verwarring. --- De sluipende verandering Gaslighting is geen storm, maar mist. Ze sluipt binnen in kleine opmerkingen, een lachje dat eigenlijk pijn doet, een blik die afkeurt in plaats van begrijpt. Eerst lijkt het niets, maar langzaam verdwijnt er iets wezenlijks. Vriendschappen worden minder belangrijk gemaakt, keuzes worden in twijfel getrokken. De wereld, ooit vol kleur en mensen, wordt steeds kleiner. En ergens onderweg verschuift het perspectief: de ander lijkt altijd gelijk te hebben...
Meer lezen