De mooiste hoofdstukken moeten nog komen ⭐

Soms vragen mensen mij wanneer mijn leven weer begon.

Vroeger zou ik hebben geantwoord met een geboortedatum. Nu weet ik dat een mens meerdere keren geboren kan worden.

De afgelopen jaren hebben mij meer geleerd dan ik ooit had willen leren. Ik verloor mezelf, mijn gezondheid, mijn vertrouwen en soms zelfs de hoop dat het ooit nog goed zou komen. Er waren momenten waarop overleven het enige was wat ik kon.

En toch...

Als ik vandaag om mij heen kijk, zie ik niet alleen wat ik ben kwijtgeraakt. Ik zie vooral wat ervoor in de plaats is gekomen.

Ik mag weer werken in een beroep waar mijn hart ligt. Ik mag jongeren begeleiden, collega's inspireren en iedere dag iets betekenen voor een ander. Ik geniet weer van de kleine dingen die ooit zo vanzelfsprekend waren.

Ik maak mooie reizen. Niet meer om weg te vluchten, maar juist om bewust te genieten van de wereld om mij heen. Ik ontmoet nieuwe mensen. Mensen die energie geven, die oprecht geïnteresseerd zijn en waarbij wederkerigheid vanzelfsprekend is.

En misschien wel het meest bijzondere...

Ik ben begonnen aan de opleiding tot ervaringsdeskundige. Een stap waarvan ik jaren geleden nooit had durven dromen. Niet omdat ik zo graag een diploma wil halen, maar omdat ik geloof dat mijn verhaal waarde kan hebben voor iemand die vandaag nog midden in zijn of haar strijd zit.

Mijn droom? Een eigen praktijk openen. Een plek waar mensen die vastlopen in de dynamiek van narcisme zich eindelijk gezien en gehoord voelen. Waar ze niet hoeven uit te leggen waarom ze twijfelen aan zichzelf. Omdat ik die twijfel ken. Omdat ik weet hoe zwaar herstel kan zijn.

En ergens, heel voorzichtig, groeit er nog een nieuwe droom. Misschien mag ik ooit mijn kennis doorgeven als docent binnen het hbo. Niet omdat ik alles weet, maar omdat ik heb geleerd dat theorie pas echt betekenis krijgt wanneer die wordt verbonden met het echte leven.

Misschien is dat wel de grootste verandering.

Vroeger vroeg ik mij af waarom mij dit allemaal was overkomen.

Nu vraag ik mij af wat ik ermee kan betekenen voor een ander.

Ook het schrijven van mijn autobiografie voelt als onderdeel van die wedergeboorte. Iedere pagina die ik schrijf, brengt niet alleen herinneringen terug, maar helpt mij ook om mijn verleden een plek te geven. Woorden geven betekenis aan gebeurtenissen die jarenlang vooral pijn deden.

Dit boek schrijf ik niet om medelijden op te wekken.

Ik schrijf het omdat ik hoop dat iemand zich erin herkent. Dat iemand na het lezen denkt: als hij de weg terug heeft gevonden, dan is er misschien ook hoop voor mij.

Dat zou mooier zijn dan welke boekverkoop of recensie dan ook.

Herstel betekent voor mij niet dat alles weer is zoals vroeger.

Integendeel.

Ik wil helemaal niet meer terug naar wie ik was.

Ik ben veranderd. Door alles wat ik heb meegemaakt ben ik zachter geworden waar het kan, sterker waar het moet en bewuster van wat echt belangrijk is.

Misschien is wedergeboorte daarom wel het mooiste woord.

Niet omdat je een ander mens wordt.

Maar omdat je eindelijk weer de ruimte voelt om helemaal jezelf te zijn.

En eerlijk?

Ik heb het gevoel dat mijn mooiste hoofdstukken nog geschreven moeten worden. Niet alleen in mijn autobiografie, maar vooral in het leven zelf.