Chasing Rembrandt vs. het droompad


Chasing Rembrandt vs. het droompad

Het leven gaat snel. Soms veel sneller dan je denkt.

Ik hoor de laatste tijd te vaak verhalen over mensen die ernstig ziek worden. Mensen die diagnoses krijgen. Mensen die overlijden. Verhalen die je raken, omdat ze je opnieuw confronteren met iets wat we allemaal weten, maar soms liever wegstoppen: morgen is niet vanzelfsprekend.

Afgelopen jaar was voor mij ook een jaar dat ik niet snel zal vergeten. Een jaar van trauma, diagnoses, operaties, EMDR en alles wat daarbij komt kijken. Een jaar waarin mijn lichaam en hoofd mij op momenten dwongen om stil te staan.

En toch heeft dat jaar mij, hoe vreemd dat misschien ook klinkt, ook iets gebracht.

Het heeft mij met beide benen op mijn droompad gezet.

Niet meer alleen dromen over wat ik ooit zou willen doen. Niet meer wachten op het perfecte moment. Niet denken: later misschien. Maar mezelf daadwerkelijk gunnen om dat pad uit te stippelen en het vervolgens ook te bewandelen.

Want misschien is dat wel een van de moeilijkste dingen in het leven: jezelf toestemming geven om te leven zoals jij dat wilt.

Zoals ik in eerdere blogs al schreef, liep ik opnieuw de Vierdaagse van Nijmegen. Ik maakte een soloreis naar Valencia. En er staat nog zoveel moois op de planning: de Poolcirkel met het Noorderlicht en orkas, Sevilla, IJsland met de vulkanische uitspattingen, Corsica en de ongerepte natuur, Shanghai met de moderne skylines en cultuur, New York bij het concert van U2 en de Frickcollectie en nog veel meer.

Niet omdat ik overal maar geweest móét zijn.

Maar omdat ik wil ervaren. Ontdekken. Verwonderen.

Omdat het leven niet alleen bestaat uit de moeilijke periodes die je moet overleven, maar ook uit de mooie momenten die je jezelf moet gunnen.

En soms ontstaat er onderweg zomaar een nieuwe droom.

Gisteren mocht ik bijvoorbeeld vijftien nieuwe Rembrandts toevoegen aan mijn lijst van reeds bezichtigde werken. Vijftien. Dat klinkt misschien als een getal, maar voor mij voelt het als een nieuw hoofdstuk.

Want ook Rembrandt gaat mij via mijn droompad de wereld over brengen.

Musea bezoeken. Steden ontdekken. Reizen maken met een doel, maar vooral ook ruimte laten voor alles wat je onderweg tegenkomt. Op naar Warschau, Kassel, Washington, New York en alle andere plekken waar zijn werk, zijn verhaal en misschien ook weer een stukje van mijn eigen verhaal op mij wachten.

Daarin ben ik mede geïnspireerd door mijn collega Erwin. Door zijn passie, zijn manier van kijken en het besef dat een interesse kan uitgroeien tot een reis die veel verder gaat dan je ooit had gedacht.

Misschien is dat uiteindelijk ook het verschil tussen Chasing Rembrandt en mijn droompad.

Of misschien is er helemaal geen verschil.

Misschien is Chasing Rembrandt inmiddels onderdeel geworden van dat droompad.

Een pad waarop ik niet langer wil wachten.

Een pad dat soms wordt onderbroken door tegenslag, diagnoses, angst en herstel. Maar ook een pad met kilometers, vliegvelden, musea, kunst, ontmoetingen, nieuwe steden en onvergetelijke momenten.

Het leven is kwetsbaar. Dat heb ik het afgelopen jaar misschien wel meer gevoeld dan ooit.

Maar juist daarom wil ik mezelf de mooie dingen gunnen.

Niet ooit.

Nu.

Dus op naar Warschau. Naar Kassel. Washington. New York.

Op naar Rembrandt.

En vooral: op naar alles wat nog komt.

Chasing Rembrandt. Following my dream path.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De Wachtkamer van de Ziel

Soms hoor je verhalen over de GGZ en denk je: het zal wel meevallen. Tot je er zelf middenin zit. Tot je merkt hoe het voelt om hulp te vragen  en dan te moeten wachten. --- Je hoort erover, je leest het in de krant, je ziet de cijfers: de wachttijden in de GGZ lopen op. Maar pas als je er zelf middenin zit, voel je wat dat echt betekent. Hulp zoeken is geen makkelijke stap. Niemand besluit zomaar: ik heb hulp nodig. Daar gaat vaak een lange strijd aan vooraf — met jezelf, met je gedachten, met de schaamte, de twijfel, de angst. En dan, eindelijk, als je die drempel over bent… kom je in een andere strijd terecht. Een strijd tegen het systeem. Een jaar is lang, als je op bent Daar waar zorg eigenlijk direct nodig is, word je op een wachtlijst gezet. “Gemiddeld zes maanden,” zeggen ze dan. Maar dat kan zomaar oplopen tot een jaar. Een jaar waarin je probeert te overleven, te functioneren, te doen alsof. Een jaar waarin het leven doorgaat, maar jij stilstaat. Het klinkt hard, maar het...
Meer lezen

In moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen

Soms lijkt het leven moeiteloos te gaan. Alles loopt, mensen zijn om je heen, en de dagen vullen zich vanzelf. Totdat er iets breekt. Totdat het donker wordt — vanbinnen of om je heen — en je merkt dat niet iedereen blijft staan wanneer het moeilijk wordt. Ze zeggen weleens: in moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen. Dat klinkt als een cliché, tot het moment dat je er zelf middenin zit. Tijdens mijn mentale worsteling — een donkere periode waarin ik er slecht aan toe was — merkte ik hoe waar die woorden zijn. Mensen van wie ik dacht dat ik op ze kon bouwen, bleken ineens ver weg. Eigenlijk wist ik het al, ergens diep vanbinnen, maar nu kon ik er niet meer omheen. Voor sommigen was ik blijkbaar vooral de zorgverlener, de luisteraar, de regelaar of de geldboom. Zodra ik zelf (even) niet sterk was, (b)leek ik mijn waarde te verliezen. Dat was confronterend. Hard zelfs. Maar het was ook een moment van helderheid. Want wat overblijft na zo’n storm, is echt. Tegelijk gebeurde e...
Meer lezen

Gaslighting – als liefde langzaam aan het licht knaagt

Soms begint iets als een sprookje. Een liefde die alles lijkt te raken, waarin elk gebaar klopt, elk woord warmte draagt. Je gelooft dat dit het is — de verbinding waar je altijd naar hebt verlangd. Maar ergens onderweg begint het licht te flikkeren. Niet plots, maar langzaam. Alsof iemand zachtjes aan de knoppen draait tot je niet meer zeker weet wat echt is en wat niet. Dat is de kracht — en de wreedheid — van gaslighting. Een onzichtbare erosie van vertrouwen, die begint met liefde en eindigt in verwarring. --- De sluipende verandering Gaslighting is geen storm, maar mist. Ze sluipt binnen in kleine opmerkingen, een lachje dat eigenlijk pijn doet, een blik die afkeurt in plaats van begrijpt. Eerst lijkt het niets, maar langzaam verdwijnt er iets wezenlijks. Vriendschappen worden minder belangrijk gemaakt, keuzes worden in twijfel getrokken. De wereld, ooit vol kleur en mensen, wordt steeds kleiner. En ergens onderweg verschuift het perspectief: de ander lijkt altijd gelijk te hebben...
Meer lezen