Valencia – De tweede stap op mijn Droompad


Valencia – De tweede stap op mijn Droompad

Sommige reizen beginnen al voordat het vliegtuig opstijgt. Deze reis begon voor mij in de nacht van maandag 3 augustus, onderweg naar Eindhoven Airport. Alleen.

Dat voelde vreemd. Niet omdat ik nog nooit alleen had gereisd, maar omdat ik precies een jaar eerder daar ook liep. Toen samen met mijn ex. Het was de laatste vakantie voordat ik mentaal en fysiek volledig instortte. Een periode die uiteindelijk een van de zwaarste uit mijn leven zou worden.

Toen ik de luchthaven binnenliep, speelde die oude film zich vanzelf weer af. Ik wist nog precies waar we zaten, waar zij zo nodig een sigaret moest roken en via welke gate we vertrokken. Het zijn bijzondere dingen; plekken bewaren herinneringen, ook als je dat liever even niet wilt.

Maar deze keer was anders.

Alleen in het vliegtuig zitten voelde in het begin onwennig. Toch gebeurde er iets bijzonders toen de motoren begonnen te brullen en het toestel loskwam van de grond. Alsof ik niet alleen Nederland achter me liet, maar ook een stukje van die zware periode. De herinneringen bleven achter op de luchthaven. Voor mij lag iets nieuws.

Mijn eigen Droompad.

Deze tweede bestemming bracht me naar Valencia.

De eerste dag trok ik wandelend door de stad. Geen strak schema, geen haast. Gewoon dwalen door de sfeervolle straatjes, genieten van de pleinen en langzaam de stad leren kennen. De reis en de vele kilometers lopen maakten me behoorlijk moe. Die avond hield ik het dan ook simpel: een rustige maaltijd en op tijd terug naar mijn hotel.

Voor de drie dagen daarna huurde ik een fiets. Dat bleek de perfecte keuze. Valencia is een stad die gemaakt lijkt om fietsend te ontdekken. Van de historische binnenstad tot de indrukwekkende Stad van Kunst en Wetenschap, van brede boulevards tot groene parken; elke dag bracht weer iets nieuws.

En warm was het.

Heel warm zelfs. Temperaturen rond de 39 graden maakten het soms flink afzien. Maar eerlijk? Het hoorde ook bij deze reis. Regelmatig de schaduw opzoeken, voldoende water drinken en af en toe een ijsje maakten het allemaal prima te doen. De warmte kon de lol van dit avontuur absoluut niet wegnemen.

Wat deze reis uiteindelijk zo bijzonder maakte, waren niet alleen de gebouwen, de fietstochten, de sfeer of de mooie plekken die ik bezocht. Het waren de nieuwe herinneringen die ik maakte.

Vrijdagavond vloog ik weer terug naar huis.
Naar dezelfde luchthaven waar een jaar eerder zoveel pijnlijke herinneringen lagen. Alleen stapte ik deze keer anders uit het vliegtuig. Ik nam die oude bagage niet opnieuw mee naar huis. In plaats daarvan vulde ik mijn rugzak met nieuwe herinneringen. Mooie herinneringen. Herinneringen die laten zien hoeveel er in een jaar kan veranderen.

Na een jaar dat mentaal en fysiek een ware kwelling was, voelde Valencia als een bevestiging dat ik weer vooruit mag kijken.
Ik ben ervan overtuigd geraakt dat ieder kantelpunt in het leven, hoe pijnlijk het op dat moment ook voelt, uiteindelijk ruimte maakt voor iets nieuws. Voor verheldering. Voor persoonlijke groei. Voor verbetering. Voor een droom die eindelijk de ruimte krijgt. Voor een nieuw leven. Mijn leven 2.0.

Mijn Droompad is daarin veel meer dan een reeks mooie reizen. Het is een reis terug naar mezelf. Een manier om oude hoofdstukken af te sluiten en nieuwe herinneringen te schrijven. Niet omdat het verleden verdwijnt, maar omdat het niet langer bepaalt wie ik ben.
Valencia was stap twee.

En nu kijk ik alweer uit naar de volgende bestemming, stap 3 op mijn droompad.

In oktober wacht Tromsø, boven de poolcirkel. Een compleet andere wereld, maar met hetzelfde doel.
Blijven ontdekken. Blijven groeien. En stap voor stap mijn Droompad bewandelen, op weg naar mijn leven 2.0.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De Wachtkamer van de Ziel

Soms hoor je verhalen over de GGZ en denk je: het zal wel meevallen. Tot je er zelf middenin zit. Tot je merkt hoe het voelt om hulp te vragen  en dan te moeten wachten. --- Je hoort erover, je leest het in de krant, je ziet de cijfers: de wachttijden in de GGZ lopen op. Maar pas als je er zelf middenin zit, voel je wat dat echt betekent. Hulp zoeken is geen makkelijke stap. Niemand besluit zomaar: ik heb hulp nodig. Daar gaat vaak een lange strijd aan vooraf — met jezelf, met je gedachten, met de schaamte, de twijfel, de angst. En dan, eindelijk, als je die drempel over bent… kom je in een andere strijd terecht. Een strijd tegen het systeem. Een jaar is lang, als je op bent Daar waar zorg eigenlijk direct nodig is, word je op een wachtlijst gezet. “Gemiddeld zes maanden,” zeggen ze dan. Maar dat kan zomaar oplopen tot een jaar. Een jaar waarin je probeert te overleven, te functioneren, te doen alsof. Een jaar waarin het leven doorgaat, maar jij stilstaat. Het klinkt hard, maar het...
Meer lezen

In moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen

Soms lijkt het leven moeiteloos te gaan. Alles loopt, mensen zijn om je heen, en de dagen vullen zich vanzelf. Totdat er iets breekt. Totdat het donker wordt — vanbinnen of om je heen — en je merkt dat niet iedereen blijft staan wanneer het moeilijk wordt. Ze zeggen weleens: in moeilijke tijden leer je pas echt je vrienden kennen. Dat klinkt als een cliché, tot het moment dat je er zelf middenin zit. Tijdens mijn mentale worsteling — een donkere periode waarin ik er slecht aan toe was — merkte ik hoe waar die woorden zijn. Mensen van wie ik dacht dat ik op ze kon bouwen, bleken ineens ver weg. Eigenlijk wist ik het al, ergens diep vanbinnen, maar nu kon ik er niet meer omheen. Voor sommigen was ik blijkbaar vooral de zorgverlener, de luisteraar, de regelaar of de geldboom. Zodra ik zelf (even) niet sterk was, (b)leek ik mijn waarde te verliezen. Dat was confronterend. Hard zelfs. Maar het was ook een moment van helderheid. Want wat overblijft na zo’n storm, is echt. Tegelijk gebeurde e...
Meer lezen

Gaslighting – als liefde langzaam aan het licht knaagt

Soms begint iets als een sprookje. Een liefde die alles lijkt te raken, waarin elk gebaar klopt, elk woord warmte draagt. Je gelooft dat dit het is — de verbinding waar je altijd naar hebt verlangd. Maar ergens onderweg begint het licht te flikkeren. Niet plots, maar langzaam. Alsof iemand zachtjes aan de knoppen draait tot je niet meer zeker weet wat echt is en wat niet. Dat is de kracht — en de wreedheid — van gaslighting. Een onzichtbare erosie van vertrouwen, die begint met liefde en eindigt in verwarring. --- De sluipende verandering Gaslighting is geen storm, maar mist. Ze sluipt binnen in kleine opmerkingen, een lachje dat eigenlijk pijn doet, een blik die afkeurt in plaats van begrijpt. Eerst lijkt het niets, maar langzaam verdwijnt er iets wezenlijks. Vriendschappen worden minder belangrijk gemaakt, keuzes worden in twijfel getrokken. De wereld, ooit vol kleur en mensen, wordt steeds kleiner. En ergens onderweg verschuift het perspectief: de ander lijkt altijd gelijk te hebben...
Meer lezen